بلوچها چه می خواهند ؟

  بلوچستان ایران، دومین استان بزرگ این کشوراست . بلوچ ها به جز ایران دربسیاری ازمناطق جهان به خصوص پاکستان ،افغانستان ،ترکمنستان ،کشورهای حوزه خلیج فارس ،شرق افریقا (تانزانیا وکنیا)وهمچنین کشورهای اروپایی وآمریکایی سکونت دارند. بلوچ ها ازاقوام دیرپاوکهن ایرانی هستندکه درباروری وغنای تمدن ایرانی و اسلامی همچون سایراقوام این سرزمین باستانی نقشی ماندگارازخودبرجای نهاده اند.اما امروزه بدون شک درمیان اقوام ایرانی« بلوچ ها»ازهمه کمتر شناخته شده  ومظلوم ترواقع شده اند.که این شناخت کم دلایل سیاسی،اجتماعی وتاریخی خاص خود رادارد.هرگاه این کمبودرادرکناراطلاعات مخدوش ازقوم بلوچ در جامعه ایرانی درنظربگیریم ،می توان گفت:تصورعمومی ازبلوچستان ومردم آن باقاچاق موادمخدر پیوند خورده است.

این جفایی است که بلوچ ها بدلیل همسایگی  با دوکشورپاکستان و افغانستان به عنوان بزرگترین شاهراه ترانزیت وتولید موادمخدر می باید تحمل کنند. ودر این میان رسانه های خبری واطلاع رسانی داخلی با پخش وانتشار برنامه های خاص براین تصور شدت می بخشند. بلوچ هادرطول تاریخ همیشه درمقابل هجوم فرهنگی و نظامی بیگانگان به میهن عزیز ،  ایستادگی ومقاومت نموده اند.

زبان بلوچی یکی ازباستانی ترین زبانهای ایرانی بوده واهل نظر آن رامنطبق بامتون اوستا (قدیمی ترین سند ادبیات ایران )میدانند.زبان بلوچی توانسته بسیاری ازواژه های اصیل ایران قدیم راتاکنون بدون تغییر حفظ نماید. بعدازظهور اسلام این قوم باجان ودل این دین الهی و ضدطبقاتی راپذیرفته و«سیاه سوار بلوچ»که یکی ازامرای یزدگرد سوم(شاه ساسانی) بوده ،بعدازپذیرش اسلام وملحق شدن به سپاه مسلمانان ،نقش مهمی در گسترش اسلام وسرنگونی حکومت ساسانی داشته است .

قبل ازانقلاب ودر دوره رژیم پهلوی ،بلوچستان محرومترین منطقه ایران بوده و وضعیتی نابسامان داشته و ژاندارمهاوخوانین همه کاره اموربودند.حتی بلوچها ازحق پوشیدن لباس محلی درمراکز دولتی هم محروم بودند.

با پیروزی انقلاب ،باتوجه به موقعیت جغرافیایی« بلوچستان» می توانست منطقه آسیب پذیری برای نظام نوپای انقلاب باشد.ولی بلوچها هرگز نخواستندمسیر خود راازهموطنانشان جداکنند وانقلاب اسلامی راضربه پذیر کنندودرهرمقطعی همچون جنگ تحمیلی درصحنه حضورداشتندوازوطن خود دفاع کردند.

پس ازجنگ و باشروع دوران سازندگی مردم بلوچستان انتظارداشتند،دولت وقت درصدد رفع محرومیت ، برقراری عدالت اجتماعی وتوسعه منطقه برآید.امامتاسفانه هیچ گرهی ازمشکلات آنهاگشوده نشدوآماربیکاری،فقرواعتیاد روبه افزایش گذاشت.

بلوچستان سرزمینی است بااستعدادهای بالقوه انسانی وطبیعی که متاسفانه به محرومترین نقطه ایران بدل شده است . واکنون نسل جوان بلوچ وارث کوهها ودشت هایی است که کار زیربنایی درآنها درحداقل ممکن انجام شده است وبیکاری به معنای واقعی کلمه دراین دیار بیداد می کند واین معضل وحشت زا،درکنارمعضلات اجتماعی همچون اعتیاد جوانان بلوچ را درو می کند.

اگرکشورهای نفت خیزعربی در همسایگی نبودند،خدامیدانست مردمان این مرزوبوم چگونه روزگار راسپری می کردند.جوانان بلوچ ،گروه گروه به آن سوی دریاها کوچ می کنند تاشایدلقمه نانی به چنگ آورند ،کوچ بلوچها قصه ای است پرغصه ،داستان هجرتی حزن آور. بیش ازیکصد هزارنفراز بلوچ های ایران به علت بیکاری و فقر به کشورهای  حوزه خلیج فارس وبا دیگرمناطق جهان رفته ودرآن مناطق مشغول به کارهای سخت وطاقت فرسا می باشند.

 بعدازروی کارآمدن دولت اصلاحات (1376)وفضای جدیددرجامعه ،امیدی دردل جوانان بلوچ جوشید وآنان باورکردندکه جایگاهی برای آنها در نظر گرفته می شود وبه مشکلات آنها توجه می شود ،اما آن تحقق پيدانکرد.

مهمترین خواسته ومطالبه بلوچ های ایران به عنوان یک شهروند ،اجرای کامل قانون اساسی به عنوان میثاق ملی خصوصا اجرای اصول 12،15و19و رفع تبعیضات قومی ، احترام به حقوق انسانی و شهروندی،انتشارکتب ونشریات بلوچی،رادیووتلویزیون محلی ،تدریس زبان مادری درمراکزآموزشی وتوزیع عادلانه ثروت وقدرت بین همه اقوام ایرانی ورفع محرومیت ازاین منطقه است. مردم بلوچستان که مرزدارواقعی نظام جمهوری اسلامی  ایران عزیز هستند سزاوارلطف وعنایت حکومتندودرپایان امیدواریم با تحقق این حقوق اجتماعی وفردی شاهدمشارکت بلوچ ها درتصمیم گیریهاوتصمیم سازیهاوتوسعه پایدار وهمه جانبه این خطه محروم باشیم .   

           نویسنده :ف ن