بلوچ چی می خواهد

ســــيـنـگل پارٹی(متن تصییح شده)

comingbaloch — Fri, 09 Feb 2007 11:21:22 GMT

دؤستين واجه همل

درؤت ؤ ستا

متن پيشنهادیء "سينگل" پارٹی را که در بعضی جملات قصور ديده ميشد تصحيح کردم که در اينجا ملاحظه ميفرمائيد. متن مذکور بصورت مايکروسفت داکومنت نيز پيوست است

خواهشمندم در صورت امکان آنرا با متنی که زحمت کشيده و در سايت محترم بلوچ چی ميخواهد قرار داده ايد، تعويض نمائيد

قبلا از زحمات شما سپاسگزارم

برای وطن و ملتمان آرزوی پيروزی و سعادت را دارم

سؤبين بات اِت

الس پهره ای ـ هـ . س. براهوئی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

توجه! نوشته های ذيل پيشنهادی ميباشند.

چگونگی تشکيل و اهداف يک جريان سياسی ـ ملی برای به ثمر رسانيدن آرزوی مشترک ملت بلوچ

( ســــيـنـگل پارٹی )

ــــــــــــــــــــــــــــ

1 ـ ايجاد (سينگل پارتی) يا (مزن بلوچستان نيشنل کنگرس) يا (اهداف مشترک ملی ـ سياسی در يک پارتی) يا هر نامی که سازمانها و احزاب ملت بلوچ برای يک همبستگی ِ ملی، آزادی، استقلال و نجات بلوچستان عزيز انتخاب ميکنند، نميبايست وابسته به دولتها، ممالک و يا قدرتهای ديگرجهان باشد.

2 ـ پارتی ِ متحد کنندهء ملت بلوچ، ميبايست از مأسـسين، احزاب و دانشوران بلوچ و در داخل بلوچستان تشکيل گرديده و متکی بر ارادهء ملت بلوچ در راه استقلال، پيشرفتهای علمی ـ اجتماعی و منطبق با اشکال نوين دموکراسی و انساندوستانه بوده و مبارزه کند.

3 ـ اجرای فعاليتهای پارتی با اکثريت آرای پارتی يا حد اقل 1 + 50 حاصل آراء باشد. پارتی، برای حفظ منافع بلوچستان ميبايست در سراسر جهان فعاليت و کوشش داشته باشد.

4 ـ نام وطن ملت بلوچ، بلوچستان ميباشد. هر بلوچی در راه خوشنامی، دموکراسی و آبادانی وطن مشترک با علاقه و فداکاری کار کرده و پيشرفت خود را جدا از پيشرفت بلوچستان بر نشمارد.

5 ـ استقلال طلبی و خواستن استقلال برای وطن ملی خود حق انسانی، مدنی و دمکراتیک هر فرد می باشد. همان طور که لیبرال بودن، فمینیست بودن، مسلمان بودن، کمونیست بودن و غیره، حق دمکراتیک انسانهاست، استقلال طلب بودن هم حق انسانی هر شخص می باشد. این حق براساس پرنسیـپهای دمکراتیکِ وسیعی همچون «آزادی سخن» و «حق تعیین سرنوشت خود» قابل درک هست.

6 ـ پارتی ميبايست بالاترين مرجع را ارادهء عموم مردم بلوچستان شناخته و بدور از وابستگيهای صنفی و عقيدتی، از منافع عموم و عقايد مشترک ملت بلوچ دفاع نمايد.

7 ـ پارتی متناسب با زمان، مکان، شرايط ، علنی و يا مخفی، برای آحاد ملت بلوچ فعاليت نمايد.

8 ـ شيوه مبارزه و کار پارتی با توجه به زمان و ضرورتها، دموکراتيک، ديپلماتيک و يا انقلابی باشد.

9 ـ پارتی رژيمهايی را که ضد استقلال و حاکميت مردم بلوچ بر منابع، جغرافيا و سرنوشتشان بوده و ميباشند، دشمنان ملت بلوچ دانسته و با اشخاص يا گروههايی که با ارگانهای سرکوبگر رژيمهای دشمن همکاری کرده و يا متأسفانه ميکنند، نبايد هيچ نوع همکاری داشته باشند.

10 ـ پارتی به وجدان ملی، اخلاق انسانی ، اخلاق سياسی ـ اجتماعی و صداقت، فوق العاده اهميت داده، مفسدين و اپورتونيستها را در صفوف خود راه ندهد.

11 ـ پارتی از کليه اشخاص و گروههای سالم که از حقوق ملت بلوچستان دفاع ميکنند حمايت نموده و با آنها همکاری نمايد.

12 ـ پارتی با همسايگان بلوچستان روابط محترمانه و مبتنی بر آحاد انسانی و منشور جهانی سازمان ملل متحد برقرار نمايد.

13 ـ پارتی دولتهای مرکزی "پاکستان"، "ايران" و "افغانستان" را که ساختهء انگليس بوده و وطن ملت بلوچ را بزور در اشغال دارند، تحت هيچ نام و ماهيتی نبايد بپذيرد.

14 ـ پارتی با ملل و تشکلهای مللی که با شويونيزم پنجابی، فارس و افغانی و در راستای حقوق انسانی مبارزه ميکنند، همکاری نمايد.

15 ـ پارتی به ملتهای اسير نگهداشته شده تحت لوای تماميت ارضی "پاکستان"، "ايران" و "اوگانستان" در مبارزاتشان بر عليه مرکزگرايان شويونيست پنجاب، فارس و اوگان ياری نمايد و برای موفقيت مبارزه مشترک، تشکيل جبهه استقلال اين ملل را پيشنهاد بنمايد.

16 ـ شويونيست پنجاب، فارس و اوگان بمعنای ملل محترم پنجابی، فارس و اوگان نيست، بلکه مقصود از شويونيزم پنجاب، فارس و اوگان سياستی هست که سيستم دولت مرکزی "پاکستان، ايران و اوگانستان انگليس ساخته" را بر اساس پنجابيت و زبان هندی، فارسيت و زبان فارسی، اوگانيت و زبان اوگانی(پاکستان = پنجاب ، ايران = فارس، اوگانستان = اوگان) بنا نهاده شده و استقلال ملل ديگر را سرکوب، هويت و موجوديت ملی آنها را انکار، زبان آنها را ممنوع و تاريخشان را جعل کرده، الويت پنجابی، فارس و اوگان بودن و زبان هندی، فارسی، اوگانی را بر ملل تحميل نموده و با تطبيق سياست آسيميليشن آنها را فارسيزه، پنجابيزه و اوگانيزه ميکند. اشخاص يا نيروهايی که اين سيستمهای دولتی را رهبری و چنين سياستهای ضد آزادی و انسانی را اجرا می کنند حتی اگر غير پنجابی، غير فارس و غير اوگان هم باشند تغييری در مسئله نخواهد کرد. زيراکه ماهيتاً عامل و خدمتگزاران شويونيزم فارس، پنجابی و اوگان هستند. لذا پارتی ميبايست ضمن احترام به ملل پنجابی، فارس و اوگان با شويونيسم اين ملل و عوامل آن قاطعانه مبارزه کند.

اهداف مفيد و پيش روی

1 ـ ملت بلوچ و پارتی مشترک ملی برای برقراری جمهوری مستقل بلوچستان در جغرافيای تاريخی بلوچستان مبارزه و مرحله گذار را به عهده گرفته از طريق حکومت موقت، دولت را منتقل نمايد.

2 ـ پارتی تعهد محکم و قانونی و بين المللی را بپذيرد که، در جمهوری مستقل بلوچستان شهروندان بدون درنظر گرفتن جنـسـيـت، زبان، دين، تفکر، و مقام از حقوق مساوی برخوردار باشند.

3 ـ زبان های رسمی دولت جمهوری بلوچستان، بلوچی و براهويی بوده، آموزش زبان انگليسی را برای ارتباطات مردم بلوچستان با ملل جهان در دروس آموزش اجباری مدارس دولتی قرار داده، نيز امکان فراگيری ساير زبانهای معتبر جهان را برای دانش آموزان مهيا نمايد.

4 ـ اقليت های ملی که در جمهوری بلوچستان سکونت دارند علاوه بر زبان بلوچی ميبايست حق تحصيل به زبانهای مادری خود را نيز داشته و بنا به ميزان جمعيت اين اقليتها، بودجه ای جهت رشد فرهنگ ملی اشان درنظر گرفته شود. از جمله زبانهای جدگالی(سندی)، پشتون، هندی، دری(فارسی) و غيره.

5 ـ افکار ارتجاعی رژيمهای اسلام آباد، تهران و کابل حقوق زنان را به طرز فجيح و غير انسانی سرکوب و زنان را از حوضه فعاليتهای سياسی ـ اجتماعی محروم کرده اند. برای جبران اين خسارت بسيار وحشتناک، مسئولين جمهوری مستقل بلوچستان موظفند با ايجاد شرايط مناسب جهت فعاليت همه جانبهء زنان، برابری تمام معنای زن و مرد را تضمين و اجرا نمايند. فعاليت زنان در تمامی تشکلها از جمله دولت، ادارات، ارتش، قوه قضائيه، امور علمی، سياسی، اجتماعی و غيره بدون هيچگونه تبعيض و مانعی تأمين شود.

6 ـ ضمن تنظيم قانون کار، متناسب با آخرين تحولات انسانی، دموکراسی و ملی، از حقوق کارگر، برزگر و طبقه فقير به طور شايسته بايد دفاع گردد.

7 ـ ضمن مبارزه برای از بين بردن بيکاری، بايد به بيکاران در موقع بيکاری حقوق پرداخت گردد.

8 ـ پارتی ميبايست بپذيرد که، حکومت مستقل بلوچستان با سيستم اقتصادی آزاد اداره گرديده و امنيت سرمايه تأمين خواهد شد.

9 ـ برای حمايت از فرزندان بلوچ بی سرپرست ميبايست محل زيست شايسته تأسيس، هزينه زندگی و تحصيل آنها با بودجه دولتی تأمين گردد.

10 ـ برای معلولين، مراکز مخصوص تحصيل و محيط زيست مناسب و شايسته، و برای سالمندان امکانات متناسب، با بودجه دولت تأسيس گردد.

11 ـ تأمين سلامتی کليه شهروندان، معالجه و معاينه مجانی بوده و بيمارستانها جهت خدمت رسانی با هزينه دولت اداره شود.

12 ـ تحصيل تمامی شهروندان تا مدرک ديپلم متوسطه ميبايست مجانی و اجباری باشد.

13 ـ در جمهوری مستقل بلوچستان اعدام و شکنجه قطعاً بايد ممنوع گردد.

14 ـ آزادی عقيده و آزادی انديشه به تمام معنای آن تأمين و زندان سياسی برای هميشه لغو گردد.

15 ـ تمامی منابع طبيعی بلوچستان ملی اعلام شده و با نظارت دولت مردمی اداره شود.

16 ـ حاکميت و ارگانهای مربوطه، از طريق دموکراتيک ترين نوع انتخابات تعيين گردد.

17 ـ جمهوری مستقل بلوچستان، جمهوری لائيک اعلام گردد.

حکومت موقت

1 ـ پارتی مشترک ملت بلوچ پس از ايجاد، بلافاصله ميبايست حکومت موقت را تشکيل دهد.

2 ـ حکومت موقت بايد ارتش ملی را تأسيس نمايد.

3 ـ حکومت موقت موظف است در مدت حد اکثر سه ماه از طريق ديوان نمايندگان ملتِ بلوچ قانون اساسی را تنظيم و به تصويب رفراندم ملت بلوچ بگذارد.

4 ـ سه ماه بعد از تصويب قانون اساسی از طريق رفراندم، بايد انتخابات ديوان ملت و رياست جمهوری با شرکت عموم ملت بلوچ و در شرايط دموکراتيک برگزار شود.

5 ـ بعد از آنکه رئيس جمهور و مجلس، کابينهء دولت را تشکيل دادند، پارتیء برگزيده يا سينگل پارتی بايد دولت را تحويل دهد.

شرايط عضويت در سينگل پارتی يا « مزن بلوچستانءِ راجی کنگرس» و يا هر نامی که انتخاب گرديد

1 ـ اشخاصيکه نظامنامهء پارتی را قبول ميکنند ميتوانند از طريق سازمانها و احزابی سياسی که در آن عضو هستند، همچنين از طريق انجمنها، سنديکاها و مراکز علمی، هنری و يا آزاد خود را جهت عضويت در پارتی که کتباً ميفرستند عضو نمايند.

2 ـ اشخاصی که با ارگانهای غير قانونی و غير انسانی رژيمهای اسلام آباد و تهران همکاری کرده و يا بنوعی در سرکوب مطالبات ملت بلوچ دست داشته اند، نميتوانند عضو اين پارتی ِ ملی بشوند.

3 ـ تشکلات سياسی که با سينگل پارتی همکاری نميکنند، اعضايش برای آنکه بتوانند به عضويت سينگل پارتی درآيند، بايد عضويت سياسی قبلی خود را مستعفی و لغو کامل نمايند.

4 ـ اشخاصيکه مرتکب جنايات شده اند، نميتوانند در سينگل پارتی عضو بشوند.

5 ـ سينگل پارتی با تشخيص کميتهء تفتيش، عضويت را قبول يا رد ميکند.

6 ـ اشخاص بلوچيکه در خارج از بلوچستان زندگی ميکنند، بدون توجه به مکان و سکونتشان ميتوانند عضو پارتی ملی يا سينگل پارتی بشوند.

حقوق اعضاء مرکزی:

1 ـ اعضاء با پيشنهادات، مذاکرات و رأی دادن، سينگل پارتی را رهبری ميکنند.

2 ـ تمامی اعضاء حق انتخاب شدن و انتخاب کردن را دارند.

وظايف اعضاء:

1 ـ پرداخت حق عضويت. ( حد اقل 2% از درآمد ماهيانه در هر ماه )

2 ـ فعاليت برای تحقـق اهداف سينگل پارتی.

3 ـ تابعيت از نظامنامه و انضباط سينگل پارتی.

4 ـ اجرای شايسته مسئوليت های واگذار شده از طرف سينگل پارتی.

ديسيپلين:

1 ـ اعضائيکه نظامنامه پارتی مشترک ملی (سينگل پارتی) را زير پا ميگذارند، از طرف کميته انضباطی تحقيق و در موردشان تصميم گرفته ميشود.

2 ـ قرارهای صادره کميته عبارت از توقيف و اخراج ميباشند.

کـنـــگـره:

1 ـ عاليترين مرجع قانونگذاری سينگل پارتی، کنگرهء آن ميباشد.

2 ـ کنگره عمومی با شرکت ⅔ اعضاء و يا نمايندگان انتخابی اعضا جهت کنگره عمومی رسميت پيدا ميکند.

3 ـ قرارهای کنگره با ⅔ رأی مثبت شرکت کنندگان، رسمی شناخته ميشود.

4 ـ کنگره هر دو سال يکبار برگزار ميشود.

5 ـ هيـئـت مديره با ⅔ رأی مثبت می توانند فراخوان برای کنگره فوق العاده صادر کنند.

**** آسـر****

ــــــــــــ

موارد فوق صرف جنبهء پيشنهادی دارد و از جانب راجءِ کستر الس پهره ای و سنگتان عرضه ميشود. اميدواريم يکايک افراد ملت محترم بلوچستان در نقد و بالندگی اين آرزوی ملی همکاری نمايند. با سپاس.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ســــيـنـگل پارٹی

comingbaloch — Sun, 21 Jan 2007 12:09:18 GMT

چگونگی تشکيل و اهداف يک جريان سياسی ـ ملی برای به ثمر رسانيدن آرزوی مشترک ملت بلوچ

ســــيـنـگل پارٹی

ــــــــــــــــــــــــــــ

1 ـ ايجاد (سينگل پارتی) يا (نيشنل کنگرس) يا (اهداف مشترک ملی ـ سياسی در يک پارتی) يا هر نامی که سازمانها و احزاب ملت بلوچ برای يک همبستگی ِ ملی، آزادی، استقلال و نجات بلوچستان عزيز انتخاب ميکنند، نميبايست وابسته به دولتها، ممالک و يا قدرتهای ديگر در جهان باشد.

2 ـ پارتی ِ متحد کنندهء ملت بلوچ، ميبايست از مأسسين، احزاب و دانشوران بلوچ و در داخل بلوچستان تشکيل گرديده و متکی بر ارادهء ملت بلوچ در راه استقلال، پيشرفتهای علمی ـ اجتماعی و منطبق با اشکال نوين دموکراسی و انساندوستانه مبارزه کند.

3 ـ فعاليتهای پارتی با اکثريت آرای پارتی يا حد اقل 1 + 50 حاصل آراء باشد. پارتی، برای حفظ منافع بلوچستان ميبايست در سراسر جهان فعاليت و کوشش داشته باشد.

5 ـ استقلال طلبی و خواستن استقلال برای وطن ملی خود حق انسانی، مدنی و دمکراتیک هر فرد می باشد. همان طور که لیبرال بودن، فمینیست بودن، مسلمان بودن، کمونیست بودن و غیره، حق دمکراتیک انسانهاست، استقلال طلب بودن هم حق انسانی هر شخص می باشد. این حق براساس پرنسیپهای دمکراتیک وسیعی همچون ?آزادی سخن? و ?حق تعیین سرنوشت خود? قابل درک هست.

6 ـ پارتی ميبايست بالاترين مرجع را ارادهء عموم مردم بلوچستان شناخته و بدور از وابستگيهای صنفی، از منافع عموم ملت بلوچ دفاع نمايد.

7 ـ پارتی متناسب با زمان، مکان و شرايط، علنی و يا مخفی برای آحاد ملت بلوچ فعاليت نمايد.

8 ـ شيوه مبارزه و کار پارتی با توجه به زمان و ضرورتها، دموکراتيک، ديپلماتيک و يا انقلابی باشد.

10 ـ پارتی به وجدان ملی، اخلاق انسانی و ملی، اخلاق سياسی ـ اجتماعی و صداقت فوق العاده اهميت داده، مفسدين و اپورتونيستها را در صفوف خود راه ندهد.

11 ـ پارتی از کليه اشخاص و گروههای سالم که از حقوق ملت بلوچستان دفاع ميکنند حمايت نموده و با آنها همکاری نمايد.

13 ـ پارتی دولتهای مرکزی "پاکستان"، "ايران" و "افغانستان" را که وطن ملت بلوچ را بزور در اشغال دارند تحت هيچ نام و ماهيتی نبايد بپذيرد.

16 ـ شويونيست پنجاب، فارس و اوگان بمعنای ملل محترم پنجابی، فارس و اوگان نيست، بلکه مقصود از شويونيزم پنجاب، فارس و اوگان سياستی هست که سيستم دولت مرکزی "پاکستان، ايران و اوگانستان انگليس ساخته" را بر اساس پنجابيت و زبان هندی، فارسيت و زبان فارسی، اوگانيت و زبان اوگانی(پاکستان = پنجاب ، ايران = فارس، اوگان = اوگانستان) بنا نهاده و استقلال ملل ديگر را سرکوب، هويت و موجوديت ملی آنها را انکار، زبان آنها را ممنوع و تاريخشان را جعل کرده، الويت پنجابی، فارس و اوگان بودن و زبان هندی، فارسی، اوگانی را بر ملل تحميل نموده، با تطبيق سياست آسيميليشن آنها را فارسيزه، پنجابيزه و اوگانيره ميکند. اشخاص يا نيروهايی که اين سيستمهای دولتی را رهبری و اين سياست را اجرا می کنند حتی اگر غير پنجابی، غير فارس و غير اوگان هم یاشند تغييری در مسئله نخواهد کرد، زيراکه ماهيتاً عامل و خدمتگزاران شويونيزم فارس، پنجابی و اوگان هستند. لذا پارتی ميبايست ضمن احترام به ملل پنجابی، فارس و اوگان با شويونيسم اين ملل و عوامل آن قاطعانه مبارزه کند.

اهداف مفيد و پيش روی

1 ـ ملت و پارتی مشترک برای برقراری جمهوری مستقل بلوجستان در جغرافيای تاريخی بلوچستان مبارزه و مرحله گذار را به عهده گرفته از طريق حکومت موقت، دولت را منتقل نمايد.

2 ـ پارتی ِ متشکل از اهداف ملت بلوچستان تعهد محکم و قانونی و بين المللی را بپذيرد که، در جمهوری مستقل بلوچستان شهروندان بدون درنظر گرفتن جنـسـيـت، زبان، دين، تفکر، و مقام از حقوق مساوی برخوردار باشند.

3 ـ زبان های رسمی دولت جمهوری بلوچستان، بلوچی و براهويی بوده.

5 ـ افکار ارتجاعی رژيمهای اسلام آباد، تهران و کابل حقوق زنان را به طرز فجيح و غير انسانی سرکوب و زنان را از حوضه فعاليتهای سياسی اجتماعی محروم کرده اند. برای جبران اين خسارت بسيار وحشتناک، مسئولين جمهوری مستقل بلوچستان موظفند با ايجاد شرايط مناسب جهت فعاليت همه جانبهء زنان، برابری تمام معنای زن و مرد را تضمين و اجرا نمايد. فعاليت زنان در تمامی تشکلها از جمله دولت، ادارات، ارتش، قوه قضائيه، امور علمی، سياسی، اجتماعی و غيره بدون هيچگونه تبعيض و مانعی تأمين شود.

6 ـ ضمن تنظيم قانون کار متناسب با آخرين تحولات انسانی، دموکراسی و ملی از حقوق کارگر، برزگر و طبقه فقير به طور شايسته بايد دفاع گردد.

7 ـ ضمن مبارزه برای از بين بردن بيکاری، بايد به بيکاران در موقع بيکاری حقوق پرداخت گردد.

9 ـ برای حمايت از فرزندان بلوچ بی سرپرست ميبايست محل زيست شايسته تأسيس، هزينه زندگی و تحصيل با بودجه دولتی تأمين گردد.

10 ـ برای معلولين مراکز مخصوص تحصيل و محيط زيست مناسب و شايسته، و برای سالمندان امکانات متناسب با بودجه دولت تأسيس گردد.

12 ـ تحصيل تمامی شهروندان تا مدرک ديپلم متوسطه ميبايست مجانی و اجباری باشد.

13 ـ در جمهوری مستقل بلوچستان اعدام و شکنجه قطعاً بايد ممنوع گردد.

14 ـ آزادی عقيده، آزادی انديشه به تمام معنای آن تأمين و زندان سياسی برای هميشه لغو گردد.

15 ـ تمامی منابع طبيعی بلوچستان ملی اعلام شده و با نظارت دولت مردمی اداره شود.

16 ـ حاکميت و ارگانهای مربوطه از طريق دموکراتيک ترين نوع انتخابات تعيين گردد.

17 ـ جمهوری مستقل بلوچستان، جمهوری لائيک اعلام گردد.

حکومت موقت

1 ـ پارتی مشترک ملت بلوچ پس از ايجاد، بلافاصله ميبايست حکومت موقت را تشکيل دهد.

2 ـ حکومت موقت بايد ارتش ملی را تأسيس نمايد.

3 ـ حکومت موقت موظف است در مدت حد اکثر سه ماه از طريق ديوان نمايندگان ملت بلوچ قانون اساسی را تنظيم و به تصويب رفراندم ملت بلوچ بگذارد.

4 ـ سه ماه بعد از تصويب قانون اساسی از طريق رفراندم بايد انتخابات ديوان ملت و رياست جمهوری با شرکت عموم ملت بلوچ و در شرايط دموکراتيک برگزار شود.

5 ـ بعد از آنکه رئيس جمهور و مجلس کابينهء دولت را تشکيل دادند، پارتیء برگزيده يا سينگل پارتی بايد دولت را تحويل دهد.

شرايط عضويت در سينگل پارتی يا کنگره ملی يا جبهه متحد ملت بلوچستان و يا هر نامی که انتخاب گرديد

1 ـ اشخاصيکه نظامنامهء پارتی را قبول ميکنند ميتوانند از طريق سازمانها و احزابی سياسی ـ بلوچی که در آن عضو هستند، همچنين از طريق انجمنها، سنديکاها و مراکز علمی، هنری و يا آزاد خود را جهت عضويت در پارتی که کتباً ميفرستند عضو نمايند.

3 ـ تشکلات سياسی که با سينگل پارتی همکاری نميکنند، اعضايش برای آنکه به عضويت سينگل پارتی درآيند، بايد عضويت سياسی قبلی خود را مستعفی و لغو کامل نمايند.

4 ـ اشخاصيکه مرتکب جنايات شده اند، نميتوانند در سينگل پارتی عضو بشوند.

5 ـ سينگل پارتی با تشخيص کميتهء تفتيش، عضويت را قبول يا رد ميکند.

حقوق اعضاء مرکزی:

1 ـ اعضاء با پيشنهادات، مذاکرات و رأی دادن، سينگل پارتی را رهبری ميکنند.

2 ـ تمامی اعضاء حق انتخاب شدن و انتخاب کردن را دارند.

وظايف اعضاء:

1 ـ پرداخت حق عضويت. ( حد اقل 2% از درآمد ماهيانه )

2 ـ فعاليت برای تحقق اهداف سينگل پارتی.

3 ـ تابعيت از نظامنامه و انضباط سينگل پارتی.

4 ـ اجرای شايسته مسئوليت های واگذار شده از طرف سينگل پارتی.

ديسيپلين:

2 ـ قرارهای صادره کميته عبارت از توقيف و اخراج ميباشند.

کـنـگره:

1 ـ عاليترين مرجع قانونگذاری سينگل پارتی، کنگرهء آن ميباشد.

2 ـ کنگره عمومی با شرکت ⅔ اعضاء و يا نمايندگان انتخابی اعضا جهت کنگره عمومی رسميت پيدا ميکند.

3 ـ قرارهای کنگره با ⅔ رأی مثبت شرکت کنندگان، رسمی شناخته ميشود.

4 ـ کنگره هر دو سال يکبار برگزار ميشود.

5 ـ هيـئـت مديره با ⅔ رأی مثبت می توانند فراخوان برای کنگره فوق العاده صادر کنند.

موارد فوق صرف جنبهء پيشنهادی دارد و از جانب راجءِ کستر الس پهره ای و سنگتان عرضه ميشود. اميدواريم يکايک افراد ملت محترم بلوچستان در نقد و بالندگی آن همکاری نمايند. با سپاس.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امشب می خواهم ....

comingbaloch — Wed, 22 Nov 2006 06:26:40 GMT

امشب می خواهم باز بنویسم اما نه برای ایران ،نه بلوچستان ،نه آزادی، نه بند بلکه برای برادرانم

آن غیور مردان درویش صفت که جانشان را در کف دست نهادند، آنانی که نه برای خود که برای پا برجا ماندن غیرت بلوچ و حرمت خاکشان و دفاع از دین و ناموسشان اینچنین عاشقانه جام شهادت نوشیدند.
آن کبوتران سبک باری که عاشقانه به سوی نور پر کشیدند، آنانی که تا آخرین قطره خون پاکشان از خون کثیف این سگ صفتان بیت رهبری ریختند و تا آخرین گلوله سینه عاری از قلبشان را نشان رفتند آن بی پروا مردان عاشق.
آری آن روز با شمار بی شماری از این مزدوران که به هلاکت رسانیده بودند و با گلوله هائی که با تنشان از آنان به غنیمت گرفته بودند هنوز در دلشان دردی سنگین باقی بود که با دیدن خون آنان هم سبک نمی شد چرا که این جلادان نه مستحق یک مرگ ننگین بلکه هزار بار مردن هم برایشان کافی نیست آری هنوز نیمه جانی باقی مانده بود و چندین نارنجک.
دوبرادر چشم در چشم هم دوخته بودند..
1 :گلوله ای برایمان باقی نمانده.
2: از خونمان اندکی مانده
پس بگذاریم نزدیک شوند آنقدر که هراسشان را در نفسهایشان حس کنیم.
آری و بعد از دقائقی صدای انفجاری عظیم اشکمان را جاری کرد چرا که دانستیم برادرانمان مردانه رفتند ولی بدانید این صدای نارنجک نبود ای بی شرفان صدای انفجار قلب بلوچ بود.
ای گرگ خویان بد سیرت، ای ناجوانمران بی غیرت، ای بی شرفان یک دست بدانید که قلب هر بلوچ چنین انفجاری دارد و برای قطره قطره خون پاک این شهیدان جان بی ارزشتان می ستانیم و با خون کثیفتان بر صحرای بلوچستان می نگاریم:بلوچ برای دین، شرف ،غیرت و ناموسش زنده است و برای آن آسان جان می سپارد.

دلاوران روحتان شاد ، شهادتتان مبارک

یارمحمدزهی از واش

بحثی در موازات شورای جديد حقوق بشر و جنبـشهای ملی بلوچستان

comingbaloch — Wed, 22 Nov 2006 06:20:41 GMT

بحثی در موازات شورای جديد حقوق بشر و جنبـشهای ملی بلوچستان

هـ . س . براهوئی ( الـس پهره ای)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از سال 1945 که اعلاميه جهانی حقوق بشر اعلام گرديد، تا قبل از تشکيل شورای اخير، برخی اعضا و نمايندگان کميسيون حقوق بشر طی ساليان گذشته تحت تأثيرات کشمکشهای سياسی و در مواردی گروهی و شخصی، از راستای بنيادين قانونی و اخلاقی سازمان خارج و به سمت وسوهای مختلف کشانيده شده و در مواردی به انحراف منجر شده بودند، از اينرو سازمان ملل متحد به رياست آقای کوفی عنان و اکثر نمايندگان کشورها، همچنين شکايات پيگيرانه ی ملل دربند، واقليتهای قومی و مذهبی، سازمان ملل متحد را بر آن داشت تا کميسيون قبلی را منحل نمايند و کار رسيدگی به امور بين المللی را از اين پس از طريق و تحت نام « شورای حقوق بشر » ادامه دهند.

نمايندگان 195 کشور جهان در اين شورا شرکت داشتند. حدود يکماه قبل از اين گردهمائی، جهت برگزيدن اعضای شورا رای گيری بعمل آمده بود که برخی رژيمهای ديکتاتور و تک سليقه ای از قبيل رژيمهای تهران و اسلام آباد رأی نياورده و از عضويت باز ماندند. اما در جلسه عمومی اخير که اهداف آينده شورا در آن اعلام و بررسی ميگرديد، افرادی چون مرتضوی جلاد اعدامها، سنگسارها، ترورها، بستن روزنامه ها و قاتل آزادی های اجتماعی نيز شرکت کرده بودند. (طبق گزارشاتی که از دوستی حاضر در جلسه در اين باره بدستم رسيد، وجود تعجب آور مرتضوی در آن جمع، بسياری را به درگوشی صحبت کردن با يکديگر و نگاه کردن به سمت او مشغول کرده بود. برخی سايه شوم و سنگينی از وجود او در فضای آنجا احساس ميکردند و برخی از شرکت چنين اشخاصی و همنشينی با آنها در خود و اهداف انساندوستانه ای که در پيش روی داشتند احساس شرمندگی ميکردند. اما در مجموع همه با روح جلسه در اين نظر متفق بودند که شايد جلسه به چنين افرادی اطلاعات و دروس انسانی آموخته و کمک نمايد.)

در دوران کار کميسيون قبلی هرچند انحرافات برخی کارمندان، سازمان را به بد نامی کشيده بود، نيز سوء استفاده و قدرت نمائیهای يکجانبه ای که برخی کشورهای عضو در آن ايجاد کرده بودند، با وجود چنين مسائلی اما سازمان ملل متحد در برخی کارهای شايسته از کارنامه های انسانی و درخشانی نيز برخوردار بوده است. دراين باب مثالهای زيادی را ميتوان برشمرد. از جمله، پشتيبانی و کمکهای همه جانبه به کشور آفريقای جنوبی در ساقط نمودن رژيم آپارتايد و روی کار آمدن مبارزين انساندوستی از قبيل آقای نلسن ماندلا. مبارزات وسيعی عليه بيماريهائی از قبيل مالاريا و ايدز. جلوگيری از آلودگی محيط زيست و پاسداری از آبها و جنگلها. ممنوع کردن کار برای کودکان. محکوم نمودن اعدامها، سنگسارها، دفاع از زندانيان سياسی، سخن، قلم و بسياری کارهای شايستهء ديگر را نيز ميتوان بر شمرد.

آقای کوفی عنان در سخنرانی جام جهانی مسابقات ورزشی امسال(2006) گفت، اميدوارم « جام جهانی حقوق بشر» نيز هر چند سالی يکبار شکل بگيرد.

کلمات « اميدواريم ، آرزو ميکنيم و از اين قبيل » در حقيقت ايجاد کننده ی فضای فرهنگ والا و پيشبرد اخلاق نيک هر انسانی است که با عشق و علاقه، جهانی مملو از صلح و آرامش را ميطلبد.

کليه قوانين و دستآوردهای حقوقی بشر که امروز در اعلاميه جهانی حقوق بشر مشاهده ميشود، برای آنکه بتواند در جامعه جهانی نهادينه گردد، فقط و فقط از طريق معتقد بودن، آموزش دادن و آرزو کردن حقوق انسانی ميسر است. از آنجائيکه اساس اعلاميه مذکور را تعقل جمعی، صلح و احترام متقابل تشکيل ميدهد، لذا بانی آن، يعنی سازمان ملل متحد را، ميتوان تنها بنياد اخلاقی کره خاکی دانست.

ميدانيم که اساس پيشرفت بشر در گوناگون بودن تفکر و سليقه های مختلف آنها است. لذا اگر اساس پيشرفت و سليقه ی بشر مبتنی بر صلح و احترام متقابل ميبود، در آنصورت ما درجهانی قرار ميداشتيم که بشر ميتوانست به آرزوهای والاتری بيانديشد و کارهای فراينده تری انجام دهد. از اينرو برای آنکه ما انسانها بتوانيم به حيطه ی خوشبختی و اميال فراتر از آن برسيم، راهی جز پذيرفتن و اجرای قوانين موجود اعلاميه جهانی حقوق بشر، راه و يا آدرس ديگری را تا کنون نيافته ايم. بطور مثال يک زندانی که بخاطر پيشبرد زبان و فرهنگ خود در شرف اعدام قرار دارد، اگر ميليونها بار از خدايان و اشخاص مورد باورش کمک بطلبد، چيزی دستگيرش نميشود. اما چنانچه نامهء بيگناهیء وی بدست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد برسد، امکان نجاتش وجود دارد.

آنچه در بالا ذکر شد آرزوهای جمعی، تجربی و تاريخیء يک جامعه انسانی است که انسانها در پيوند و کمک به يکديگر ميتوانند از زندگی خوشبخت تری برخوردار بشوند. چنانچه راهی جز آرزوهای قوانين جهانشمول و در غالب عقايد شخصی يا گروهی برگزيده شود، مواردی است که بطور خاص مربوط به خود آن شخص يا گروه ميشود. اگر اين دسته از اشخاص يا گروهها بخواهند آرزوها يا عقايد خود را به هر شکلی به ديگران(جامعه) تحميل نمايند، نتيجه اش جائی مثل بلوچستان امروزی خواهد شد که اگر با ديدهء تعقل، صلح طلبی و انساندوستی به آن نگريسته شود، همه ی جامعه ی جهانی ميبايست از تماشای آن شرمنده باشند. (سرزمين و مردمی با اشتراکات ملی، زبانی، فرهنگی و تاريخی که بدون آنکه مردمش مرتکب گناهی شده باشند، سه پاره شده و هر پاره ای از آن جبراً تحت شکنجه ها و ضايعات رژيمهای غير خودی قرار دارد. علاوه بر اشغال و تحميل فقر و اجبارات غير انسانی، مردم بلوچستان مجبور گرديده اند که ميهمانان ناخوانده و مزاحم، زبانها و فرهنگهای غيرخودی را نيز تحميلگرانه و مستبدانه بپذيرند!)

جز بلوچستان مثالهای ديگری نيز در جهان ما وجود دارد که معضلات هر کدام را از زاويه ی خاص و مربوط به خودش ميبايست بررسی نمود. زمانيکه پاسخ دهی به مجرم را به شورای حقوق بشر واگذار ميکنيم، ما نيز ميبايست از طريق پذيرفتن فرهنگ شورای حقوق بشر در حل معضلات با شورای حقوق بشر همياری و همکاری داشته باشيم.

اينکه نمايندگان رژيمهای تهران و اسلام آباد در شورای جديد حقوق بشر سازمان ملل متحد پذيرفته نشده اند، پاسخی ديپلماتيک توأم با فرهيختگی از جانب سازمان ملل متحد در انظار جهانی به اعمال غير انسانی رژيمهای مذکور بود. از طرفی رژيمهای بد نام مذکور نميتوانند بيش از حد در بی عاری و سرافکندگی دوام بياورند.

به تجربه دريافته ايم آنانکه در ميان آتش خشمهای اهريمنی رژيمهائی از قبيل تهران و اسلام آباد ميسوزند، زمانيکه با پاسخهای صبورانه، آرام و مدت دار شورای حقوق بشر در مقابل بيدادگری های دو رژيم مذکور روبرو ميشوند، امکان دارد سازمان ملل متحد را کم توجه و تنبل بـپـندارند. لذا بايد دانست از آنجائيکه اکثر کشورهای جهان را سلاطين سرمايه ها و مردم نا آگاه تشکيل ميدهد، لذا سازمان ملل متحد نيز با تنگناها و کم قدرتيهائی دچار ميگردد. با توجه به مسئلهء در تنگنا قرار داشتن سازمان ملل متحد چنانچه برخی انسانهای ستمديده دچار بی حوصلگی شده و بطور شخصی تصميم جنگيدن با ديکتانوران را بگيرند، لذا بجای آنکه ديکتاتور را تضعيف نمايند، نابودی اين مبارزان و آگاهان بر قدرت ديکتاتوران ميافزايد. تجربه بما آموخته است که بجای روبرو شدن با اهريمن و ايجاد عملهائی مشابه، بهتر است در آگاهی رسانی و نشر مفاهيم حقوق بشر به همنوعان انساندوست خود همت کرده و با ايجاد جمعيتی عظيم در جهت رسوائی و شکست اهريمن برآييم.

ما تا کنون جنبشهای کوچک و افراد بسياری را که به قوانين مترقی حقوق بشر معتقد بوده اند در تصميم گيری های شخصی در مصاف با اهريمنان از دست داده ايم. دهها هزار رزمنده بلوچ در راه رهائی و آزادی جانهای خود را باخته اند. اما هردو رژيمهای تهران و اسلام آباد همچنان بيش از پيش به اشغال، تهاجم و غارت اموالمان ادامه ميدهند. آيا از اين تجربه نبايد بياموزيم؟ آيا بهتر نيست با داشتن يک ملت به آگاهی رسيده و بدون اشتباه به مصاف با دشمن اشغالگر برخيزيم؟

مبارزات حقوقی هميشه سه شکل عمده داشته اند؛ شکل نخستين آن در گذشته از طريق خواستها و آگاهيهای شخص و يا گروه و بدون توجه به مفاد حقوقی جهانشمول و عدم تجربه از مبارزات ديگر مردم جهان، با دشمن به مصاف ميپرداختند که شانس پيروزی در اينگونه مبارزات بسيار کم بوده است. شکل دوم مبارزات از طريق باورهای مذاهب صورت ميگرفت. در اين نوع مبارزات که شانس بزرگی در پيروز شدن بر ديکتاتوران نهفته بود؛ اما مذهب که دارای قوانين اجتماعیء جديد نبوده و توان پاسخ دهی در امور پيچيدهء جهان مدرن، آزاديها و برابريها را نداشت، خود به ديکتاتورانی تبديل گرديده و نهايتا در همه جهان شکست خوردند. عدم کارائیء حکومتهای مذهبی نه تنها مردم را از باورهايشان دور نمود، بلکه اکثر آگاهان و روشنفکران را از هر اقدام و همکاری با گروههای مذهبی به نفرت انداخت. از اينرو با پيش گرفتن سپر مذهب و بجنگ ديکتاتور رفتن، جز ايجاد يک هژمونیء کهنه و فرسوده چيز ديگری را کسب نخواهيم کرد.

شکل سوم مبارزات اجتماعی که از تجربهء تلخ دو شکل فوق درسهايی گرفته است بعلاوه با بهره گيری از قوانين انسانی و شناخته شدهء منشور سازمان ملل متحد و برگزيدن منطق عقلانی ـ اجتماعی، پای به عرصه مبارزات گذاشت، اين شکل از مبارزه در بسياری کشورهای جهان به پيروزی رسيد. در برخی کشورهای ديکتاتوریء امروزی که اکثرا با سلاح و قوانين مذهب مسلح شده اند، از قبيل "ايران"، "پاکستان"، "عراق"، "سوريه"، "سعودی" ... هرچند تا کنون نتوانسته به پيروزی برسد، اما شکست نخورده و هميشه به طرفداران اين شکل از مبارزه افزوده ميگردد.

با توجه به آنچه در مبارزات آموخته ايم، يک مبارزهء ملی و اجتماعی بقول واجه شيرو مری، بايد از بازی بچگانه جدا تشخيص داده شود. همه ابعاد و مسائل مبارزه بايد جدی گرفته شود. هر ايدهء سياسی که نتيجه نميدهد، نبايد روی آن وقت گذاشت و ملت را همچنان در انتظار يک آرزوی واهی نگهداشت. زيرا هر روز که از چنين انتظارهای بيهوده بگذرد، دشمنان حقوق و آزاديهای بشری در ابعاد مختلف جامعه با ايجاد ترسهای مختلف نفوذ ميکنند و بسياری از ارکان مبارزاتی بطور مثال زبان و فرهنگ مردم را ضعيف ميکنند. ميدانيم که تمام اعمال و کارهای دشمن برای آن تحميل ميشود که روزی بتواند معادن و منابع اقتصادی را در دست گرفته و از آنها به طور دلخواه استفاده نمايد. و ميدانيم ملتی که منابع اقتصادی اش در جلو چشمانش به يغما برود، يک ملت ضعيف شده يا نا آگاه است.

مبارزات و جنگهای پراکنده و بی حاصل که منجر به از دست دادن نيروهای ملی بشود، بهتر است انجام نگيرد. بايد به توزيع دانستنيهائی پرداخت که در زندگی روزمرهء مردم زمينهء نياز دارد. قبل از هر عمل و سياستی ميبايست حقوق انسانی مندرج در منشور سازمان ملل متحد را برای مردم بلوچستان توزيح و تشريح کرد. متأسفانه چند گروه سياسی که تا کنون در بلوچستان تشکيل يافته اند، در اين راستای مهم عمل نکرده اند. تا زمانيکه مردم به اين مهم آگاهی نيابند، هيچ سازمان و گروه سياسی در بلوچستان طرفدارانی کسب نخواهد کرد. ملتی که آگاه به حقوق خود بشود، هرگزبه حکومت خود و يا حکومتی اشغال کننده اجازه نميدهد که يک گرم از منابعش که زندگیء آنها از آن تأمين ميشود، به يغما برود. اکنون بجای چند هزار مسجد در بلوچستان اگر يک ميليون مسجد ساخته شود و مردم هر روز نعرهء اله اکبر سر بدهند، هيچ شکمی را سير نخواهد کرد. اما اگر ملاهای مذهبی بلوچ مردم را از طريق تشريح مفاد منشور سازمان ملل متحد به حقوق قانونی اشان آگاه ميکردند، امروز حتی يک گرسنه، بيکار و آواره در بلوچستان وجود نداشت. با اين تفاصيل منظور من آن است که کار يک گروه مبارز و متکی به انديشهء شخصی، يک سازمان سياسی بدون مردم آگاه و يا ميليونها مسجد و ملا با يکديگر فرقی ندارند. مردمی که از حقوق خود و تاريخ سرزمينش آگاهی ندارند، مبارز نيستند. شجاعت اين قبيل مردم با شجاعت حيوانات اهلی فرقی ندارد. لذا بردن اموال چنين مردمی برای حکومتهای اشغالگر آسان است و استفاده بهر شکلی از چنين مردمی برای ديکتاتوران زياد مشکل نيست.

سازمان ملل متحد يک محل مراجعه بيش نيست. هيچ ملتی را که به آن مراجعه نکرده باشد نميشناسد. اما تا کنون آن عده از ملل که بصورت يکپارچه به آن مراجعه کرده اند، از گزند ملتهای بزرگتر و شونيست در امان نگهداشته شده اند و نهايتا به آزادی رسيده اند. سازمان ملل متحد ميتواند کشورهائی را که به حقوق ملل ديگر تجاوز ميکنند، برجای خود بنشاند؛ درصورتيکه ملتی بصورت يکپارچه شاکی باشد. از ملاهای بلوچ و نيروهای روشنفکر جامعه بلوچستان جز آگاهی رسانی حقوقی ـ ملی خواهش ديگری ندارم. در اين راه بدون شک ملت ما پيروز خواهد شد.

زنده باد بلوچستان.

حمله نظامی به "ايران" و ديدگاهای مختلف پيرامون آن

comingbaloch — Thu, 09 Nov 2006 06:26:12 GMT

حمله نظامی به "ايران" و ديدگاهای مختلف پيرامون آن

هـ. س. براهويی (الس پهره ای)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز اکثر مردم جهان ميدانند که نقش حکومت در بيکار و گرسنه نمودن و يا راضی نمودن مردم تا چه اندازه مأثر است. واضح است حکومتی که از خواستهای قانونی و اجتماعی مردم دفاع ميکند، در هيچ کجای جهان دشمنانی در مقابل خود ندارد. و پرواضح است حکومتهای يکدست که فقط يک ايده را تحميل ميکنند، نه تنها در ميان مردمی که بر آنها حکومت ميراند، بلکه در مقابل يک کمپانی کوچک غربی نيز دلسوزانی ندارد.

ديدگاههای حمله به "ايران" را اعتراض مردم، شدت عمل حکومت و کمپانيهای غربی، مشخص ميکند. برای اينکه در اين مبحث پيش برويم، اول از مسبب اصلی حمله و جنگ که همانا حکومت يکدست است شروع ميکنيم.

امروز بر هيچکس پوشيده نيست که رژيم اسلامی تهران در طول بيست و هشت سال عمرش نتوانست ابتدائی ترين پاسخهای مردم را بدهد. لذا مورد انتقاد و فشارهای مردم واقع گرديد. اين رژيم برای آنکه حکومت را از دست ندهد، بارها در تعويض آخوندهای با و بدون عمامه اش، گاهی با لبخند خالی و بی معنیء خاتمی، گاهی با رها کردن مردم به دست هرج و مرج، قاچاق، رشوه، دزدی، دروغ و.. برياست رفسنجانی و گاهی با قلدری و موج اعدام و کشتار و سانسور از قبيل خلخالی ها و احمدی نژادها دست يازيده و کوشش کرده است. با اين مجموعه از شگردهای رژيم تهران ديديم که نه تنها چيزی دستگير مردم نشد، بلکه حال و روز، کار، فرهنگ، وتلاشهای متعدد و بالنده مردم را آشفته کرده و بر زمين کوبيد و روی آن تف انداخت.(اين تند گوئی نيست بلکه عمل هر حکومت ديکتاتور و مذهبی بوده و ثابت شده است.) بطور مثال اگر رای اکثريت و بالانس معيارات مردم هندوستان را ناديده انگاشته و آنرا چون رژيم امامی "ايران" به انگاريم، در يکی از فرقه های مذهب هندو که زن باقی مانده از شوهر متوفی را زنده با جسد مردش ميسوزانند، هنوز ميتوانست بصورت قانون يکدست دوام داشته باشد. آنها در اينکه اين عمل گفتهء خدا است و دنيای ديگری نيز پس از مرگ هست، شکی ندارند.

از آنجائيکه رژيم تهران هنوز نميخواهد در مقابل مردم کوتاه بيايد، به هر گونه شگردی دست زده است. اکنون به آخرين حربه که تاکنون تمام ديکتاتوران جهان بعنوان آخرين چاره از آن برای درقبضه داشتن حکومت تلاش ورزيده اند، متوسل ميشود: يک حکومت تمام عيار نظامی با بهانه ايجاد جنگ افزار اتمی و فراهم آوردن زمينه های جنگ و حمله آمريکا و سپس خود بخود ايجاد حکومت نظامی از قبيل رژيمهايی مثل يا بدتر از پاکستان.

درصورت پيش آمدن چنين حالتی حتی زد و بندها با غرب نيز ميتواند تقويت يابد. آخوندها با يکی ـ دو حملهء آمريکا زمينه باقی ماندن رژيمشان را بصورت حکومت نظامی در اين جهانی که معيار مشخصی برای مردم وجود ندارد، ميتوانند در کنار زدوبندها به تثبيت چنين جهانی برسانند و در سايهء ژنرالی زورگو مثل پرويز مشرف به احکام شرعی و فتواهايشان به تحميل خود بر مردم ادامه بدهند.

اکثر مردم به سبب دنبال کار و زندگی دويدنها وقت آشنايی با مسائل سياسی را ندارند. لذا از هرچه که به کار و زندگی اشان صدمه وارد آورد، بصورت ساده، تجربی و حقيقی گناهش را نوع حکومت موجود ميدانند. از اينرو بسياری منتظر دستی قوی اند که تحميل و مزاحمت رژيم تهران را از سرشان کم کند. اين عده کثير از مردم که در انتظار جريان يکی دو حمله آمريکا هستند، به اينکه در چنين جريانی مسائل تحميلی و سياسی به کدام سو ميرود، کاری ندارند و فقط منتظر حمله اند تا بقول خودشان از شر آخوندهای با و بدون عمامه نجات يابند.

ميدانيم که "ايران" را کشورهای غرب بوجود آوردند و حتی وجب به وجب مرزهايش را غربی ها(امپراطوری انگليس) تعيين کردند. در اين مقوله نه رای و دست ترک آذری در کار بود و نه ساير ملل گنجانيده شده در"ايران". يکی از دلايلی که غرب گهی با نشاندن شاه، گهی آخوند و گهی دوستی ميکند و گهی حمله، به اين دليل است که "ايران" را خودشان بوجود آورده اند. لذا باز هم با همان شيوه و ميل خود ميخواهند در آن تغييراتی بدهند. در اين موضوع حکومتی که مردم اورا نميخواهند، اگر از دستورات غرب سرپيچی کند، مسلما سيلی محکم و يا گوشمالی کوچکی را در پيش رويش دارد.

با فراز و نشيبهایی که در طول 78 سالیکه از عمر "ايران" ميگذرد، گروههای سياسی "ايرانی" نيز در امر تصميمشان در قبال حملهء آمريکا به سه دسته بزرگ و کوچک تقسيم شده اند.

از دسته های کوچک شروع ميکنيم:

گروههای کمونيستی از آنجائيکه با امپرياليسم آمريکا بيش از هر جريان سياسی ای مخالفت دارند، در زير سايهء "ايرانی" که امپرياليستها بوجود آورده اند، شعر سرنگونی جمهوری اسلامی اشان يا پذيرفتـنـشان از جانب آخوندها در همين حکومت و همچنين شعار ضد امپرياليستی و نعره ضد جنگ عليه"ايران" را همزمان ميسرايند و از هر جا که توانستند پخش ميکنند. اين دسته، هم در کنار حکومت برخی ملاها که از آمريکا فاصله ميگيرند، قرار دارند، و هم برای پس زدن ملاها و روی کار آوردن حکومتی از قبيل کارمل، تره کی و يا نجيب الله در افغانستان برای "ايران" ساخته و دستپروردهء غرب، اما برای خودشان تلاش ميکنند. کمونيستها برايشان مهم نيست که "ايران" با قسمتی از سرزمين بلوچستان، و بخشی از خاک کوردستان، آذربايجان، احواز و ترکمنستان بزور تشکيل گردانيده شده است. آنها همين مجموعه فراهم شدهء غرب را ميخواهند در دست خودشان داشته باشند. از طرفی حد و مزر را هم برای کشورهای جهان قبول ندارند! به نظر آنها فرهنگها، زبانها، ساير ايده های سياسی و چيزهايی از اين قبيل با بوجود آمدن پرولتر بی معنی و مفهوم خواهد بود.

دستهء ديگر را فارسهای تمرکز گرای جمهوریخواه و مشروطه خواه تشکيل ميدهند. همهء کوشش اين دسته سرنگونی امپراطوری امامی تهران و در قبضه گرفتن امپراطوری و نيروی انتظامی کور و مطيع است. برای رسيدن بقدرت تمام کارهای آمريکا و اروپا را حاضرند انجام بدهند. چنانچه غرب و آمريکا جانب يک گروه و سازمانی خاص از آنها را بگيرد، مابقی آنها يا با خشم کور شروع به داد و فريادهای بی معنی عليه همديگر ميکنند، و يا در حالت دو دست بر سر مينشينند و ميگريند. گاهی که در درون "ايرانشان" سياست خود را بدون پايگاهی ميبينند طرفدار حمله آمريکا به "ايران" ميشوند. و گاهی که ملای با يا بدون عمامه ای چند روزی جنبشی بر وفق مراد آنها براه مياندازد، طرفداران صلح ميشوند.

بزرگترين دسته مقياس سنجـيـمان را در اين مبحث مردم ملل گنجانيده شده در "ايران" تشکيل ميدهند.

تمام اين ملل با آزاديها و رونقی که در کوردستان عراق مشاهده ميکنند، خواهان هرچه زوتر حمله آمريکا به "ايران" هستند.

اين دسته را دو طرز فکر بزرگ و کوچک در بر ميگيرد. گروه کوچک را فدراليسم خواهان تشکيل ميدهد. اين گروه به دليل عدم حمايت فارسها از يک "ايران" فدرال روزبروز رو به زوال ميرود. بنظر من چنانچه فارسها از تشکيل ايرانی فدرال و منقسم به جمهوريهای با مسمی حمايت ميکردند، کشوری شبيه سويس بوجود ميامد که جای انتقاد بر آن نميبينم. اما با عدم حمايت فارسها آنها کاری از دستشان ساخته نيست و نه تنها افرادشان را از دست ميدهند، بلکه خودشان همچنان در انتظاری واهی سرگردان بسر ميبرند. اين گروه فقط در انتظار آن ميباشد که شانس خود را با حمله آمريکا بيازمايد. آنهم اگر آمريکا بخواهد يک عراق و افغانستان ديگری با همه جنگهای داخلی اش در منطقه بوجود بياورد. زيرا فارسها در گروههای مختلف سياسی و مذهبيونشان با پيوستن به تروريست های اسلامی به آشوبهای منطقه خواهند افزود به گونه ايکه از دخالتهای خصمانه و ضد بشری اشان در عراق، افغانستان، پاکستان، ترکيه و اکثر کشورهای عربی و شمال آفريقا مشاهده ميشود.

اما خواست و ايدهء جمعيت بزرگتر اين دسته و عظيمتر نسبت به تمام ايده ها و گروههای سياسی منطقه که نام برديم را مردم مللی تشکيل ميدهند که خواهان آزادی و استقلال از همه مسائل و پروپاگنداهای سياسی و نظامی ميباشند. اين ملل همچنين خواستار حملهء آمريکا به زندانی بنام "ايران" و شکستن آن ميباشند تا بتوانند با بازپس گرفتن ازادی و سرزمينهای اشغالشدهء خود بدون دخالتهای ملتی ديگر و بدون استعمار و استثمار زندگی نمايند و با پشتوانه سازمان ملل متحد و کشورهای صلحدوست جهان که به حريم ملل احترام ميگذارند، به احدی اجازه دخالت و پا فراتر گذاشتن به محدودهء جغرافيايـی ديگران که در گذشته هميشه موجب تنش های بزرگ بوده است ندهند. زيرا از اينطريق ميتوانند از زير پوشش افکار شونيستی و امپراطوری سازی و سانتراليسم برحذر بمانند. در ميان مردم ملل دربند امپراطوريها احزاب و سازمانهايی با ايده های سياسیء مختلف وجود دارد؛ اما اين ملل پيش از هرموضوعی همچنانکه به صلح جهانی ميانديشند، به استقلال سرزمينهای تاريخی و واقعیء خود ميانديشند. تفکرات سياسیء چپ وراست و ميانه ای که در ميان ملل آزاديخواه وجود دارند، تاکنون مزاحمتی برای يکديگر بوجود نياورده اند. بلکه هرروز همهء آنها تلاش ميکنند تا همبستگی ملی و استقلال از دست استعمارگران را تقويت دهند. بطور مثال جز تعداد انگشت شماری که در "ايرانی" فدراليسم روبروی پارسهای ناراضی ميخواهند بمانند، و هر روز از تعدادشان کاسته ميشود، مردم شرق و غرب بلوچستان هرگز از ماندن و زجر کشيدن در زندانهايی بنام "ايران" و "پاکستان" راضی نبوده اند.

لذا آمريکا و غرب کارشان را چگونه و با چه تصميمی ميخواهند شروع کنند، همه در انتظارند. اما آمريکا و ملل جهان ميدانند که حقيقت در کجا نهفته است.

--------------------------------------------------------------------------

یعقوب مهرنهاد

comingbaloch — Thu, 12 Oct 2006 10:35:34 GMT

منطقه آزادچابهار به نام بلوچستان وبه کام دیگران بوده و است

(یعقوب مهرنهاد)

منطقه آزاد چابهار که می بایستی بخش بزرگی از مشکلات اقتصادی بلوچستان را رفع می کرد عملکرد آن نشان می دهد که نه تنها مشکلات را رفع نکرده است بلکه به مشکلات منطقه افزوده است .همچنین در حالی که باید نیروی انسانی آن بومی می بودند به جرات می توان گفت که بیش از هشتاد درصد نیروی غیربومی درآن فعالیت دارند.از دیگر موارد قابل توجه نیز آن است که تمرکز مدیریت منطقه آزاد درتهران آن را به یک منطقه اقتصادی تافته جدا بافته وحیات خلوتی برای تهران تبدیل کرده است . البته مظلومیت دیگر چابهاری ها وبلوچها را نیز در این مسئله می توان دید که مقرر است تا بخشی از درآمد های منطقه آزاد چابهار برای امور عمرانی منطقه هزینه شود که متاسفانه این مورد تا کنون شکل واقعی به خود نگرفته واین در حالی است که این منطقه از امکانات محلی مانند آب؛برق؛سوخت وخدمات شهری ویارانه ای بهره مند است . در حالی که امکانات بهداشتی ودرمانی در چابهار نسبت به دهه های اخیر تغییر قابل توجه ای نکرده است وبیکاری بیداد می کند و آموزش وتحصیل وامکانات مورد نیاز آموزشی در ابتدائی ترین سطح قرار دارد . وازاین مسئله می توان به عنوان یکی از نقاط مشترک جناحهای مختلف کشور یاد کرد چرا که نه دولت فعلی ونه دولتهای قبلی در بهبود وضعیت این منطقه تلاش در خور شان مردمانش انجام نداده اند .و به نظر من هر گاه جناحهای کشور درصدد یافتن نقطه ای مشترک برای خود باشند این یکی از مواردی است که می توانند از آن برای رسیدن به تفاهم بهره برند . اما ممکن است این سئوال در ذهن بوجود آید که پس نماینده مردم چابهار ویا اعضای شورای شهر که همه منتخبین مردم ومدافع حقوقشان هستند چی می کنند؟ به نظر من نیاز است پاسخ به این سئوال را مردم با تجدید نظر درنوع انتخابهایشان بدهند و انتخابات شوراهای شهر فرصت خوبی برای این امر است .

mehrnehad.blogfa.com

نامه رؤسای قبائل، انجمنهای ملی و فرهنگی، مولويهای مردمی به دبیرکل سازمان ملل

comingbaloch — Tue, 12 Sep 2006 07:42:25 GMT

توجه! ـ نامهای رؤسای قبائل، انجمنهای ملی و فرهنگی، مولويهای مردمی و امضا کنندگان منفـرد، فاميلی و گروهی به دلايل ستمرسانیء رژيمهای ديکتاتور و همدست تهران و اسلام آباد، در اينجا محفوظ گرديده است. اما در نامه به آقای کوفی عنان و شورای حقوق بشرذکر گرديده است

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

Mr. Kafi A. Annan

Office of the Spokesman for the Secretary-General
United Nations, S-378
New York , NY 10017

Letter in Persian language.

به : آقای کوفی عنان

به : شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

به : کليه سفارتخانه های کشورهای جهان در اروپا و آمريکا

موضوع:

آقای کوفی عنان، اينجا در بلوچستان هر روز مردم بلوچ بدون آنکه گناهی مرتکب شده باشند، کشتار ميشوند. اينجا هر روز مردم کشتار ميشوند تا بايد با چشم وگوش و فکر بسته، از دستورات تهران، تفکر و فتواهای گروه حاکم، هويت، مذهب، زبان و فرهنگ فارسی و تابعيت اجباریء ايرانی پيروی نمايند. اينجا هرگز به کسی اجازه داده نميشود که به هويت غير ايرانی و بلوچیء خود فکر کند. ساحت بلوچستان آزمايشگاه سلاحها و نظاميان دو امپراطوری ايران و پاکستان است. در اينجا حق پيشرفت بگونه ايکه مردم بلوچستان ميخواهند، بر آنها اکيدا و اجباراً ممنوع گرديده است.

از چنين جايگاهی که وحشت و بی عدالتی به عمد و اجبار بر مردم آن تحميل شده است، با شما سخن ميگوئيم و در انتظار پاسخ شما ميباشيم.

امروز ملت بلوچ همچنان قرنهای گذشته مورد حملات و اشغالگريهای همسايگان خود قرار دارد. از آنجائيکه ملت ما در قرن ارتباطات سريع بين المللی هنوز مورد کم توجهی جامعهء جهانی قرار دارد، نيز فريادهای دادخواهیء ما به دليل سانسورهای وحشتناکی که اشغالگران بر ما تحميل کرده اند، همچنين از آنجائيکه قدرت دفاعیء مشابهی که همسايگانِ نامبردهء ما که از طريق بردن اموال ما دارا شده اند، نداريم، از اينرو با توجه به آنچه که در فوق بعرض رسيد و همچنان در ذيل به موارد مشابهی اشاره ميشود، تنها چارهء ما در اين بود که شکاياتمان از رژيمهای تهران را به حضور آقای کوفی عـنان و از جانب ايشان بگوش مهرورزان جامعه جهانی برسانيم.

شکايات ما از رژيمهای تهران و اسلام آباد که از هر دو طرف ملت بلوچ را در تنگناهای عديده قرار داده اند، کاملا همه جانبه است؛ بطوريکه موارد مندرج ذيل مشهود و انکار ناپذير است:

ـ ما مردم بلوچستان از آن جهت مورد چنين تظلم هائی قرار گرفته ايم که سرزمين ما دروازهء اقتصادیء شرق ميانه به آبهای گرم و کشورهای نفت خيز ميباشد! هرچند اختلاف نيات دول بزرگ جهان بر سر" اين دروازه"، ملت ما را در انتظار سرنوشتی طولانی مدت و جدا شده از جهان قرار داده است، از طرف ديگر فشارهای بيرحمانهء رژيمهای تهران و اسلام آباد در ابعاد مختلف سياسی، فرهنگی و غير مسئولانه، سبب نابودی موارد مهم جغرافيائی، جانی، مالی، فرهنگی و زبانی ملت بلوچ شده است.

ـ در سالهای 1927 و 1928 به خواست و نيات استعماری دولت آنزمان انگليس و حملات مشترک نظاميان انگليسی و خوانين پارس قسمتهای غربی بلوچستان به دو کشور تازه تأسيس افغانستان و ايران بزور و بدون آنکه حتی يک نفر بلوچ در اين سياست شوم شرکت داشته باشد، ملحق گردانيده شد. قسمت شرقی بلوچستان نيز بنا به نيات استعماری دولت انگليس و اسلام گرايان متعصب خالستان(پنجاب) و بنگال در سال 1947 بدون در نظر داشت رای مردم بلوچستان به کشوری تازه تاسيس بنام پاکستان ملحق گردانيده شد.

بلوچستان پيش از اينکه به مصيبت "دروازهء شرق ميانه" ناميده و گرفتار شود، متاسفانه "دروازه فتح هند" بوده که لشکريان امپراطوريهای قرون گذشته پارسها، ترکها و مغولها در طول بيش از سه هزار سال سرزمين و مردم بلوچستان را مورد عبور و بيگاريهای وحشيانه قرار داده اند؛ بطوريکه راه بازگشت لشکريان مذکور چه فاتح و يا شکست خورده نيز بوده ايم.

ـ موقعيت و استرتژی جهانی پنهان گذاشته شدهء بلوچستان امروز برای مردم بلوچ و بخصوص برای روشنفکرانش مشخص است. متأسفانه سازمان ملل متحد از بدو تشکيلش و نيز همه کشورهای جهان! تاکنون کوچکترين صدا و نوشته ای در باره اين موضوع پنهان نگاهداشته شده ابراز نکرده اند! امروز ملت بلوچ پس از قرنها تحمل بيعدالتيهای خارجی، از شما و انساندوستانی که در کنار شما وجود دارند خواهش ميکند برای نجات جان ميليونها انسان بيگناهء اين سرزمين و رهانيدن آنها از قيد و بندهای وحشتناک و عمدا روا داشته شده، از طريق راه حلهای انسانی و قانونی اقدام نموده و اين طلسم جانکاه را بشکنيد. لطفا از جانب سازمان ملل متحد و از طريق راه حلهای سياسی به چند هزار جمعيت خليج که از هرگونه تفريحی لذت برده و خسته شده اند هشدار فرماييد تا انصافا بيشتر سد راه خواستهای اوليه و آزاديهای ابتدائی و حقوقیء ملت بلوچ که بنادرش فقير و خالی است، نشوند.

ـ در ميان انسانهای جهان هيچ کس کافـر نـيـست.

در جهان امروز هيچ تشـخـيـصی فراتر از قوانين روزبروز بالنده ی حقـوق بشر وجود ندارد، تا بهتر بتواند ظالم و مظلوم را بشناسد. ملت بلوچ متاسفانه در ميان سه کشور پاکستان، ايران و افغانستان که تا کنون امپراطوريهايشان را از طريق مذهب اسلام به اين ملت تحميل کرده اند، گرفتار آمده اند. از آقای کوفی عنان و همهء قدرت سازمان ملل متحد تقاضا داريم در جلوگيری از ستيز زائیهای ضد بشری و سياستهای کشورهائيکه در پشت مذهب به فجايع غير انسانی ميپردازند، اقدام فرمايند.

ـ از آقای کوفی عنان و شورای محترم حقوق بشر سازمان ملل متحد مسراً تقاضا داريم، ميان مردم بلوچستان و رژيمهای "پاکستان و ايران" که با همکاری يکديگر هرروز صدها انسان فرهيخته و بيگناه بلوچ را کشتار ميکنند، ميانجـيـگری فرمايند تا حقوق کاملا قانونی مردم بلوچستان، بدست امپراطوريهای پاکستان و ايران ضايع نگردد.

ـ در تمام ساحت بلوچستان غربی تمام کارها به سرپرستی و نظارت عمدی فارسها واگذار گرديده و به هيچ بلوچی حق تصميم گيری در امور بلوچستان به عمد داده نميشود. کليه معادن و تجارتهای عمده به فارسها واگذار گرديده نيز هيچ بلوچی در امر تصميم گيری در توليدات صنعتی و ايجاد کارخانه اجازه شرکت را نداشته و بانکها، کمکها و راهنمائيهای اقتصادی فقط به فارسها داده ميشوند. در شهرها و شهرکهای بلوچستان همه گونه تصميمات را فارسها گرفته و سکونت دادن فارسها در بلوچستان و آواره و فقير کردن بلوچها از برنامه های هميشگی و عمدیء رژيمهای تهران در هفتاد و هشت سال اخير که بلوچستان را اشغال کرده اند، ميباشد.

ـ از آقای کوفی عنان و سازمان ملل متحد تقاضا داريم در بيرون راندن نيروهای نظامی، اداری و آموزش و پرورش فارس از بلوچستان اقدام جدی بفرمايند. زيرا با بيرون رفتن سه عنصر مزاحم نامبرده، مردم بلوچستان ميتوانند به کليه خواستهای انسانی و قانونیء خود پاسخ سازنده و مفيد داده و سريعتر رشد نمايند.

ـ بيش از چهار ميليون و پانصد هزار از مردم بلوچ ساکن غرب بلوچستان به عللی که در فوق ذکر گرديد ، نيز فشارهائی که باعث عقب ماندگی ميگردد، متاسفانه هنوز در بند مسائل طايفه ای و عشيرتی قرار دارند، درصورتيکه ملت بلوچ هميشه خواهان و آرزومند پيشرفت در همهء ساحات مترقی همگام با جامعهء جهانی بوده و خواستار برقراری دموکراسی در سرزمين خود ميباشند. با وجود سرکوبيهای مختلف و اجبارهای اطلاعاتی و اختناقی که رژيمهای مذکور بر مردم بلوچستان روا داشته اند، تهيه کنندگان موارد اين نامه توانسته اند تأييد و امضای بيش از يکميليون و پانصدهزار نفر را از طريق انجمنها و رؤسای طوايف بلوچستان حاصل کنند. در صورتيکه خواستها و شکايات بيش از نود درصد مردم بلوچستان مطابق با مواردی است که در اين نامه و به اختصار ذکر گرديده است.

ما پنچ نفر نماينده از اقشار مختلف ملت بلوچستان را برای ملاقات حضوری با جنابعالی و يا نمايندهء مخصوص شما در اينجا معرفی کرده ايم.

کليه رؤسای قبائل و گردانندگان سازمانهای سياسی و ارگانهای مردمی بلوچستان نيز با کمال ميل خواستار ملاقات با شما بوده تا موارد خلاصه شده در اين نامه را تأييد نمايند. هدف ملت بلوچ رسيدن به حقوق قانونی و انسانی شان مطابق با اعلاميه جهانی حقوق بشر ميباشد.

قبلا از توجه و وقت گرانبهای شما متشکريم.

با احترام طوايف، نهادهای فرهنگی، اجتماعی، سياسی و فعالان ملی بلوچستان.

کليه سران قبايل و نهادهای ملی بلوچستان آرزوی مراجعه و مذاکره مستقيم با سازمان ملل متحد را دارند.

پـنـج نـفـر اول لـيـسـت نمايندگان طوايف بزرگ و ارگانها و انجمنهای ملی بلوچستان بوده که به نمايندگی از کليه طوايف بلوچ و ساير نهادهای ملی داخل بلوچستان(غربی) حاضر و در انتظار ملاقات حضوری با آقای کوفی عنان و يا نماينده مخصوص ايشان ميباشند.

شکست ننگين رژيم تهران و حزب الهـش در لبنان

comingbaloch — Wed, 16 Aug 2006 08:41:18 GMT

شکست ننگين رژيم تهران و حزب الهـش در لبنان

سـنـجی بلوچ

کشورهای عربی همچنين دولت خودگردان فلسطينی(در قالب حماس) خود را از جنگ اسرائيل و حزب الهی های طرفدار امپراطوری ملائی ايران در لبنان، کنار کشيدند.

همه ميدانستند که اين جنگ بيش از هرچيز جنبه اندازه گيری قدرت رژيم امپراطوری شيعه ها و نجات دولت و مردم لبنان را از شر حزب اله در پی داشت.

حزب الهی ها در اين ميان به چيزی زايد و مزاحم برای لبنان و منطقه معرفی و مشخص گرديدند.

از قبل هم موضوع برهمين منوال بود که دولت لبنان ميبايست کنترل کشورش را بدون دخالتهای ملاهای تهران، خود بعهده داشته باشد. دولت و اکثر مردم لبنان حزب الهی ها را که از جانب امپراطوری ملاهای تهران و حکومت خاندانی اسد تشويق ميشدند، مانع برقراری آرامش و ايجاد قانون در لبنان ميدانستند. لذا اين موضوع در پشت پرده های سياسی، درخواست کمک لبنانی ها از آمريکا و اسرائيل را مطرح ميکرد تا بگونه ای به عمر فشارهای غده زايد و مزاحمی که دولتی در دولت را تشکيل داده بود پايان داده شود. حزب اله قبل از قبول آتش بس متوجه اشتباه بزرگ خود که همانا فريب خوردن از تهران و دمشق بود، شده است از اينرو با پذيرفتن واگذاری حفاظت جنوب لبنان به ارتش ملی لبنان موافقت کرد که در حقيقت موضوع حمله اسرائيل به لبنان نيز همين بوده است.

از جانبی سروصداهای پوچ امپراطوری ملاهای تهران در ميان کشورهای مسلمان روشن کرد که نه تنها اين رژيم منزلتی ندارد بلکه از جانب حماس و کليه کشورهای عربی و مسلمان تنها رها شده است.

جنگی که از سوی رژيم تهران و مسلمانان تروريست دامن زده شده است، بقول الس پهره ای ادامه نقشه ديرينه غرب ميباشد. زيرا پس از استفاده کردن از آنها در مقابل ديکتاتوری شوروی سابق، ورود و حضور کامل غرب را ميبايست در خاورميانه به بهانه ای باعث ميشد. هرچقدر تهران و تروريستهای مزدبگيرش در برخی کشورها عليه دموکراسی به اقدامهای تروريستی و حتی تظاهرات خيابانی دامن بزنند، بيشتر به حضور کمپانيهای غربی در خاورميانه کمک کرده اند. وسيله اصلی رسيدن غرب به هدفش نيز همين است. امروز عامل پيشبرد چنين سياستهائی رژيم امپراطوری تهران ميباشد که هدفش در پشت پرده همين است.

جای تعجب است رژيمی که بخشهائی از سرزمينهای ديگر ملل را بزور در تصاحب خود قرار داده و در قرن بيست و يکم بر آنها امپراطوری ميکند، بی پروا معادن آن ملل را به غارت ميبرد و بدون توجه به قوانين رايج جهانی کشتار ميکند، چرا بيست و هفت سال در ميان ديگر کشورها به نام ( دولت) شناخته ميشود؟ در صورتيکه اکنون بر هيچ کشوری پوشيده نيست که بيش از هشتاد سال است مردم بلوچستان و ساير ملل در بند اين امپراطوری برای استقلالشان هرروزه صدها انسان را قربانی داده، متحمل هزاران زندانی بوده و زير خط فقر اجبارا به زندگی غير انسانی ادامه ميدهند.

هر زمان برچيدن امپراطوری "ايران" و استقلال ملل دربند آن که به آزادی بيش از صدميليون انسان در منطقه ميانجامد، از جانب کشورهای غرب بعنوان دفاع از دموکراسی در سطح جهان و خاورميانه مطرح گردد، لذا شک مردم از ورود و حضور غرب در خاورميانه به چيزی شبيه برقراری دموکراسی و همکاری با ملل دربند اين منطقه تبديل خواهد شد. در صورتيکه شورای حقوق بشر نقش اول در نظارت بر سود دوجانبه را در اين ميان بعهده داشته باشد.

متن سخنرانی هوشنگ سربندی براهوئی (الس پهره ای) در پلتالک ـ احواز ـ گفتمان مدنی ( 26 جولای 2006)

comingbaloch — Sat, 12 Aug 2006 07:11:18 GMT

حل مسئله ملی از يقـين تا تعـقـل

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در کنار ديگر موضوعات مهم جهانی، قبلا ميخواهم نظر خود را در باره ی رويداد اخير خاور ميانه بعرض برسانم. از يک طرف ديکتاتوران با ابزار جهل و ارتجاع، دفاع از حقوق مردم و وطن پرستی را پيش کشيده اند. و از طرف ديگر غرب با بهانه ی پيشبرد دموکراسی، غلبه بر سرزمينهای خاورميانه را هدف قرار داده است. از آنجائيکه ابزار و سرمايه در دست اين گروه ها يا قدرتها است، لذا روشنفکران دموکراسی خواه و انساندوستان واقعی، دستشان از انجام هر عملی بشر دوستانه و صلح طلبانه کوتاه است. مگر در مواردی که آنهم از نوشتن يا گفتن در سايت های شخصی و گروهی که تاکنون فراتر نرفته است. مردمی که در اين ميان بقتل ميرسند، جز صلح و آرامش و پيشرفت اجتماعی چيز ديگری آرزو ندارند. اما قدرت نيز به اشکال مختلف از مردم سلب شده است. که راه چاره فقط آنست که دانش را بميان آنها برد و آنها را از قدرت لايزالشان آگاه ساخت.

برای آنکه دوستان را در مقابل شِکوه های تکراری و هميشگی قرار نداده و وقت آنهارا زيادی نگرفته باشم، لذا موضوعات عرايضم را در پاراگرافها يا بخشهای کوتاه بعرض ميرسانم.

بخش يک:

کسب آگاهی ها، هنرها، باورهای عينی و تجربيات، از جامعه ای که در آن زندگی ميکنيم، راهگشای عزم انسان در قبول و يقين به آنها ميباشد. يقين من، يقين شما و يقينهای افراد جامعه استکه نهايتا پس از بررسی و تبادل نظر، به يقين جمعی مبدل ميشود. اما آيا يقين ميتواند در فضای تعقل و خرد گرائی جای بگيرد؟؛ برای روشنتر شدن، به نيشن بلدينگهای (کشور سازيهای) قرن گذشته رجوع ميکنيم که، امپراطوری انگليس برای تشکيل آنها به يقين رسيده بود. چنانچه دريافت يقين نميکرد، لذا آنهمه زحمت، مخارج و کشتار را تحمل نميکرد. اما آيا هر باور و يقينی با تعقل و خرد انسانی آميزش دارد؟. از اينروی است که يک جامعه ی انسانی در رفع نيازمنديها و ايجاد زندگی ی صلح آميز و آرامش روحی در صدر کارگذاريهايش، از مجموعه ی يقين ها و باورهائی استفاده ميکند که با تعقل همخوانی داشته باشد.

با گذشت زمان جامعه ی خرد گرا از نسلی تا نسل ديگر تعقل را بالنده تر ميکند. به مفهومی ديگر تعقل بسان باور و يقين، هرگز ايستا و کامل نخواهد بود.

چگونه يقين امپراطوری انگليس در روحيه، باور و روان اردشيرجی و رضا ميرپنج حلول ميکند و غيره، در مجموع شکوه های ما بيش نيستند. ما وقت خود را اگر بر روی توضيح شکوه ها مصـرف نمائيم، در حقيقت از اوقات ارزشمند توضيح علم و عمل تعقل گرايانه، بالندگی و ايجاد جامعه خرد گرا کاسته ايم.

امروز و همچنان در آينده، ما به طبيعت جامعه ای ميانديشيم که هويت انسانی و عقلانی خود را در آن آرزو ميکنيم.

شايد انسانهائی وجود داشته باشند که کوشش ميکنند تا انسان آينده را از روند تکامل طبيعی به درون لوله های لابراتوار بگونه ای بکشانند که در همان آغاز نطفه بودنش، وی را بگونه ای سرسپرده ی يکی از علوم يا کمپانيها و يا سياست و عقيده ای خاص نموده و يا فرمانبردار نمايند. با بميان آوردن چنين مثالی قصد ايجاد وحشت در شما را ندارم، اما آيا من بايد از فرمان و عقايد امپراطوری امامی تهران و يا جمهوری اسلامی اسلام آباد و يا نيشن بلدينگهای ساخته ی امپراطوری ی انگليس پيروی و اطاعت نمايم؟ آيا از آنچه که ميگذرد و به نام فرمان يا اجبار و فتوا و غيره صادر و بر جامعه تحميل ميشود، وحشت نميکنيد؟

مراد از تعقل گرائی در مفهوم کلی اش چيزی جز آرزوی سلامت جامعه نيست. در تعاريف قوانين عقلانی ميان جامعه ی انسانها، در حقيقت همان انتقال قدرت از يقينهای مشتق شده از وهم و چيزهائی که تعريف نمیشوند و يا از حيطه ی درک بشر بيرون اند، به واقعيتهای قابل درک. يا همان انتقال قدرت از ديکتاتور، پادشاه و مذاهب عديده ی گروهها، به اکثريت مردم جامعه.

يقينهائی که با تعقل جامعه در ميآميزد، به مرور زمان ميرود که به شکل تصميم و عمل، تمام جامعه ی بشری را در بر بگيرد. هرچند که در برخی موارد در برابر زور و قدرتهای ديکتاتوری، برای مدت کوتاهی ايستا ميشود. بطور مثال بيش از نود درصد مردم کوردستان پس از تجربه های سياسی گوناگون، خودمختاريها و چشيدن طعم تلخ فدراليسم را در عراق کنونی، راهی جز استقلال نميابند. ملت کورد به اين تعقل رسيده است که در استقلالش ميتواند بدون مزاحمتهای عمدی ديگران پيشرفت نموده و خوشبخت باشند. اما اين تعقل، يعنی رأی بيش از نود درصد مردم چرا عملی نميگردد، موضوع و مسئله ای است که کوردها، بلوچها، پشتونها، سندی ها، کشميری ها، احوازيها و غيره برای حل آن تلاش و مبارزه ميکنند. و طبيعی است تا به منزل مقصود يعنی زندگانی ی عقلانی نرسند، همچنان در جنگها و بيعدالتی ها باقی خواهند ماند.

بخش دو:

دموکراسی در تعاريف حقوق بشر سازمان ملل متحد، دارای پاسخهائی مبتنی بر حل کليه شکايات تاريخی انسانها و حل آنها تا کنون ميباشد. از اين پس نيز، چنانچه مسئله ای اجتماعی به شکل نوين تری عارض گردد، مواد پاسخ دهنده ای با توجه به نگهداشت بالانسهای اجتماعی، بر آن افزوده ميشود. امروز زحمات و تجربيات هزاران ساله ی بشر در عرصه های مختلف، بصورت کنوانسيون جهانی و حقوق بشر در عقلانی ترين شکل آن به جامعه ی جهانی عرضه و پيشنهاد شده است که 195 کشور جهان آنرا پذيرفته اند.

برخی بنا به مقتضيات شخصی يا گروهی بخشی از مواد دموکراسی، نه همه ی آنرا بنا بر مقتضيات خود بکار ميبرند. و برخی برای هدفی خاص، فقط از دموکراسی سخن ميرانند، اما پس از رسيدن به هدف، از بکارگيری و عمل آن طفره ميروند.

در اينجا پارادوکسهائی که همخط و موازی با دموکراسی حرکت ميکنند در سه جمله بعرض ميرسانم: 1 ـ دموکراسی در موازات با تعقل و جامعه ی عقلانی. 2 ـ دموکراسی در موازات با کومپوتيشن يا رقابت سالم برای بالنده کردن يک کشور که نهايتا به بالندگی جامعه ی جهانی نيز ميانجامد. 3 ـ دموکراسی در شکل سوء استفاده از آن در موازات با قدرت طلبی ی عقيدتی.

سخن از دموکراسی و حقوق بشر بميان آوردن، فضائی انسانی، عقلانی و آزاد را ميطلبد. عقلانيت، آزادی و انسانيت را در هيچ نوع بندگی نميتوان جستجو کرد. فضای آزاد دموکراسی و حقوق بشر زمانی برای انسان مهيا ميگردد، که آنرا در يک دين، مذهب يا عقيده ای سياسی بطور مثال ديکتاتوری ی پرولتری فقط جستجو نکرد. زمانی انسان آزاد است که جايگاه آزادی اش را در حقوق انسانی و رای اکثريت جامعه بيابد. انسان آزاد، آزادی ی ديگران را در گرو آنچه که تجربه پذير نيست يا ناشناخته باقی مانده است، آرزو نميکند. انسان آزاد و معتقد به انسانيت، همه چيز را برای بالندگی نقد ميکند، و نقد ديگران را بر خود و برای کاملتر شدنش ميپذيرد. زمانی انسان نتوانست موردی را بيشتر نقد کند، بخصوص در موارد اجتماعی بطور مثال قانونگذاری و علائق اجتماعی از قبيل ايجاد جشنها، علائم و نشانهای ملی و غيره، با حصول رای اکثريت جامعه، آنها را بصورت معيارات اجتماعی ناچار ميپذيرد.

باتوجه به مواردی که کوتاه ذکر گرديد، متاسفانه قانونگذاری و دموکراسی خواهی ای که منابع سياسی فارسها تا کنون به پيش رانده اند، جدا از آرزوها، حقوق و معيارات ديگر ملل گنجانيده شده در ايران بوده است. از هيچ بلوچی برای تشکيل ايران نه تنها دعوت نشده، بلکه به اطلاع وی نيز نرسيده است. از جانبی بلوچها نيز برای اشغال شدن سرزمين و کشتار و دربدری ی خودشان از ايرانی يا فارسها دعوت بعمل نياورده اند. هنوز هم که هشتاد و يکسال از زمان اشغال بلوچستان ميگذرد، وجود پارسها بصورت نيروهای نظامی ی سرکوبگر، ادارات و مقامات پوشالی ـ سياسی، آموزش و پرورش بيگانه، بانکها و شرکتهای بيگانه، رؤسا و تصميم گيرهای بيگانه، همه ی اينها خطراتی بوده و هستند که، نه تنها حقوق، فرهنگ، زبان و هويت ملت بلوچ را به نابودی کشانيده، بلکه اين ملت را از پيشرفت و بالندگی نيز بازداشته اند. از طرفی بلوچ چگونه ميتواند خود را مجبور به اين باور نمايد که با نيم يا قسمتی از خاک و مردمش، ايرانی بسازد که در آن هرگز قدرت تصميم گيری تا سطح زندگی شخصی ی خود را هم نداشته باشد!!

اگر به واکنشهای مختلف اپوزيسيون سياسی پارس و رژيمهای گذشته و کنونی اشان نظر کوتاه و عاقلانه ای بيندازيم، ميتوان گفت همه شان در مقابل خواستهای قانونی و انسانی ی چهار ملت ديگر يکسان عمل کرده اند. نيز ميتوان به مشهور ترينهايشان، به نامهای اصلاح طلبان، رفراندم، جمهوری خواهان، امپراطور طلبان و مسلمانان عقيدتی در سازمانهای مختلف، اشاره کرد. همه اينها با حفظ نيروهای نظامی و شکل ادارات سياسی موجود در "ايران" به اصطلاح سراسری و حفظ سياست فارسی و مرکز گرائی در قالبی به زعم و نگرش خاص خود، مشترکاً موافق هستند. از جانبی طبيعی است که مسائل اصلی و مهم ملی ی ملل ديگر که پاره هائی از جغرافيا و مردمش در اين "ايران" به زور گنجانيده شده اند و هويت های مشخص تاريخی ـ فرهنگی ـ اقتصادی ـ زبانی ، مراد ها و پيشرفتهای خاص خودشان را دارند، به فارسها ربطی ندارد! ودر اين مورد تصميم گيرنده خود ملل ميباشند.

همه ی گروههای کوچک اپوزيسيون فارس اما هـمـهـدف با بکارگيری ی قسمتهائی از قوانين دموکراسی و حقوق بشر که پوشش سياستهای آنها شده بود، و با ناديده گرفتن حقوق ملل ديگر، بارها به ميدان آمدند. اما از آنجائيکه حمايت مردم ملل آذری، کورد، عرب، تورکمن و بلوچ را از دست دادند، بارها به شکست انجاميدند و بارها با سرافکندگی و سکوت شوينيستی از نيمه راه دموکراسی و حقوق بشر با دست تهی برگشتند!

اخيرا هم با شعارهای يک پهلو از دموکراسی و حقوق بشر و ناديده گرفتن جوانب ديگر مجموعه ی دموکراسی و حقوق بشر يعنی حقوق ساير ملل ، با طرح هائی از نوع آزادی زندانيان سياسی و اعتصاب غذای سه روزه تبليغاتی و غيره وارد ميدانی شده اند که با حفظ دستگاهای سرکوبگر نظامی ـ اداری، فقط خواهان برکناری امپراطوری ی امامی در تهران ميباشند.

اما در ميان زندانيان موجود و گذشته ی سياسی رژيمهای تهران، البته بجز آنهائی که کشتار شدند و يادشان گرامی باد، هزاران زندانی سياسی وجود دارند که، به دليل فعاليت برای کسب حقوق ملی ی خود مجرم شناخته شده اند.

چنانچه دست يا دستهائی اين رژيم را بتوانند تعويض نمايند، يقين دارم آن سيل عظيم از زندانيان سياسی ی ملل ديگر همچنان در زندانهای اين گروههای اپوزيسيون يا رژيم جديد باقی خواهند ماند.

به نظر من هر تفکر يا رژيم و رئيس جمهوری که حقوق و مطالبات قانونی ملل گنجانيده شده در ايران را نپذيرد، نوع نگرشش، پروژه اش و مقامش با ديکتاتوری امپراطوری امامی کنونی و امپراطوری ی شاهی ی پهلویها تفاوتی نخواهد داشت.

در اينصورت مردم ملل آذری، تورکمـِن، احوازی، کورد و بلوچ هميشه و بطور عقلانی، حرکتها و گفتارهای يکجانبه ی منابع سياسی فارس را به حال خود رها کرده اند. زيرا همکاری با آنها جز خطر هيچگونه عايدی برايشان نداشته است. و يقين دارم از اين پس نيز همچنان آنها را رها خواهند گذاشت. از طرفی منابع سياسی فارسها که به اشتباه نام احزاب و سازمانهای" سراسری" بر خود نهاده اند، نيز رژيمهايشان، هرچقدر که بالا و پائين بـپرند، راه بجائی نمی برند. گروههائی که تفکرات شويونيستی دارند، با ناديده گرفتن حقوق ملی ملل ديگر و با بالا و پائين پريدنهای بيهوده، فقط زمان را برای ملت پارس و ملل ديگر در سراسيمگی، عقب ماندگی و آشفتگی بدون تنفس و آتش بسی، گويا در ظرف تنگنظرانه ای حبس کرده اند، که اين ظرف گنجايش اطماع تنگ نظرانه آنها و حقوق غصب شده ی ديگران را ندارد. و روزی فرا ميرسد که حبس شدگان اين زندان شونيستی به طوفانی غيرقابل کنترل بدل خواهند شد. در آن روز همه چيز دير تلقی خواهد شد و فکر نميکنم از آن لحظه به بعد بشود از انساندوستی، دموکراسی خواهی و مهمان نوازی ملل ديگر سوء استفاده کرد.

قريب پنج سال پيش روشنفکران ملل مبحث فدراليسم را برای آگاهی ملت فارس گشودند. من نيز که وظيفه ی دفاع از ملت سه پاره شده ی خود را هميشه دنبال ميکردم، به اين صف پيوستم. اما منابع سياسی ملت پارس به اين دعوت ملل نه تنها توجه نکردند، بلکه بدون در نظر داشت حقوق ملت من، همچنان به طمعهای غير قانونی و چشم داشت به قسمتی جدا گردانيده شده از سرزمين و معادن من، ادامه دادند. پيش از تشکيل ايران شکل و آبادی ی شهرهای بلوچستان با ری و يا يزد تفاوت چندانی نداشت. اما امروز شهرهای بلوچستان با روستاهای اطراف ری فرقی ندارند. به کليه ی معادن اين ملل دستبرد زده شد و بر آبادانی شهرهای فارس افزون. در طول اين هشتاد و يکسال به هيچ بلوچی اجازه احداث کارگاه، کارخانه، معدن و تجارت عمده داده نشده. اما هر فارس که سکونت در بلوچستان را اختيار ميکرد، بانکها و ادارات فارسی به آنها خوش آمد ميگفتند، سرمايه و راهنمای کار نيز در اختيارشان قرار ميگرفت و ميگيرد. از طرفی عمدا مردم بلوچ را به فروش قاچاق و مواد مخدر تشويق ميکردند. تا سپس آنها را مجرم قلمداد کرده و دائم مورد سرکوب قرار داشته باشند. در رژيم گذشته بارها با چشم خود ديده ام تانکر هائی را که پس از تحويل دادن نفت يا ديزل، برای گروه فاميلی شاه پارسها هروئين و ترياک بار ميکردند. در دوران ملاهای کنونی بارها من و دوستانم شاهد همين صحنه ها بوده ايم.

از طرفی چه در دوران رژيم شاهی ی پارسها و چه اکنون چنانچه بلوچی را با نيم کيلو ترياک دستگير ميکردند، به اعدام محکوم ميگرديد.

اين است چهره ی رژيمهای مرکز گرا.

بخش سه:

اگر دولتهای آمريکا، غرب و جهان، ايران را کشوری با درآمدهای اقتصادی تمرکز گرا وغيرمشترک و متشکل از ملل بزور گنجانيده شده در آن ميپندارند، بحث ديگری است. اما اگر رژيم ايران را به اشتباه يک مجموعه از نمايندگان حقوقی و واقعی ملل آذربايجان، کوردستان، احواز، تورکمنستان، فارس و بلوچستان ميدانند، لذا به دولتمردان واشينگتن اين يادآوری دوستانه و صميمانه ميشود که، اين گونه نيست. واشنگتن هر طور که ميخواهد بپندارد، مربوط به خودش است. اما اگر از برای يک جامعه جهانی و ايجاد پايگاههای دموکراسی در حل مسائل جهانی گام بر ميدارند، اين خاطر نشان را لطفا فراموش ننمايند که، چنانچه ايران امروزی را که ساخته ی خودشان يعنی غرب ميباشد، مورد تحريم اقتصادی و يا حمله ی نظامی قرار بدهند، ملاهای رژيم ايران و احزاب شناخته شده ی حامی اش که مسئول ايجاد اين مسائل اند، به بی نانی و بی وسيله ای دچارنميشوند. فشار تحريم، جنگ و مسائلی از اين قبيل پيش از ملاها و حاميانش، متوجه ملل در بند ايران خواهد بود.

در حال حاضر بيکاری، رشوه، دزدی، اعتياد و فسادهای ديگر در بلوچستان گريبانگير مردم است. چنانچه آمريکا بخواهد تصميمی در قبال رژيم اسلامی ـ تروريست تهران بگيرد، آيا بهتر و انسانی تر نيست تصميم غرب بگونه ای گرفته شود که ملل تحت ستم از قاعده ی خطرات مضاعف مستثنی باشند؟

مثال روشن در اين زمينه جنگ تهران و بغداد بود که هرچقدر شهرهای ملل کورد و اهوازی ويران ميشد، از طرف ديگر رژيم تهران سوار بر بهانه ی جنگ، جنبشهای ملل کورد و احوازی را سرکوب کرده و شهرهای پارس را در مدت آن هشت سال جنگ، چندين برابر آباد کرد.

لذا به نظر من هرموضوعی چه سياسی يا جنگی و يا فردی و سازمانی چنانچه فقط پيرامون بدل کردن رژيم تهران فعاليت داشته باشند، بدان معنا است که آنها نقشه ی مرگ و جان کندن مردم بلوچستان و ساير ملل تحت ستم را ترسيم ميکنند.

اگر غرب نهادينه کردن دموکراسی در خاورميانه و جهانرا پی گيری ميکند، بهتر است برای ريشه کن کردن تروريست، بيعدالتی، فساد و ديکتاتوری، با ملل تحت ستم آذری، کورد، احوازی، تورکمن و بلوچ همکاری دو جانبه داشته باشد و لطفا يکجانبه قضاوت ننمايد. زيرا از طريق همکاری با اين ملل وسرنگونی رژيم شويونيسم تهران، آرامش به منطقه و جهان باز خواهد گشت. وگرنه غرب قدرت دارد و همانگونه که نيشن بلدينگ قبلی را انجام داد، نيشن بلدينگ جديدی را هم بدون شک بوجود خواهد آورد.

اين است سرنوشت مللی که به حقوق يکديگر احترام قائل نميشوند.

بخش چهار:

از حقوق ملت محترم فارس زبان ، ايرانی الاصل و آريا تباران شروع ميکنم:

مردم تاجيکستان، شمال شرق افغانستان و فارسهای ايران امروزی، مردمانی هستند ايرانی يا آريائی نژاد و فارسی زبان و با فرهنگی صد در صد خالص ايرانی که علی رغم جدائی ی تقريبا 200 ساله با خوراسان بزرگ يا ايران مرکزی، پيوندهای خود با سرزمين مشترک و مادر را فراموش نکرده اند.

نام خوراسان برای فارسی زبانان يادآور فرهنگی با شکوه و عظمت هزاران ساله است.

شهرهائی چون بُست، تالقان، فارياب، بلخ، باميان، بخارا، سمرقند، موليان، بدخشان، آموی، ختلان، شنگان، ترمذ، جوزجان، سغد، شيراز، اصفهان، ری، قائنات که در نيشن بلدينگ سازی ی انگليس به سه پاره ی افغانستان، تاجيکستان و ايران کنونی مبدل شده اند، در واقع کشوری واحد ميبايست ميبود که مردم پارسی زبان، خويشاوند، همخون، همفرهنگ و خالص ايرانی را در خود دربر ميگرفت و از زندگی شيرين و خوشبختی در کنار يکديگر لذت ميبردند.

يکی ديگر از مسائل درد آور برای ايرانيان واقعی در این زمینه این است که دو شهر پر ارج فارس زبانان ، یعنی بخارا و سمرقند که شهرهایی خوراسانی يا ايرانی ميباشند، در چتر حکومتی اوزبکستان قرار گرفته اند . البته این سیاستی است که از دوران روسیه شوروی به یادگار مانده.

فارس زبانان ساکن اوزبکستان که حدود 10 تا 12 میلیون نفر برآورد میشوند در شرایط بسیار بدی از لحاظ حقوق انسانی در اوزبکستان به سر می برند. از طرفی کشور تاجیکستان نيز دور از خويشاوندان پاک و آريائی اش در منطقه بسیار غریب و بی کس مانده است. درصورتيکه يگانه کشور آسیای میانه است که پشتوانه فرهنگ فارسی ی پربار دارد.

خوشبختانه دولت تاجیک همانند ملت آن نگرش و توجه شایانی به مسئله ملیت و فرهنگ ملی ايرانی دارد و سعی دارد با تکیه بر فرهنگ باستانی و ملی خود، پله های بهروزی، پیشرفت و دوباره سازی ايران واقعی را طی نمايد.

روند ملی گرایی در تاجیکستان در آرزوی ايجاد جغرافيای خوراسان بزرگ يا ايران واقعی است. سرزمین سغد باستانی که نخستین قرارگاه و زادگاه آريائیان بوده، چشم انتظار گردهمائی ی فرزندان پاک خود را دارد. سه قهرمانی که فارس زبانان انتخاب کرده اند، یعنی کوروش، اسماعیل سامانی و فردوسی، مبین این معنا است که می خواهند سراسر تاریخ با عظمت خود را زنده نگاهدارند.

تاجیکستان با بيش از یکصد و چهل هزار کیلومتر مربع بخشی از فلات ایران واقعی می باشد. تاجيکها نزدیکترین خويشاوندان فارس زبانان درصحنه ی منطقه ميباشند. کمک، همیاری و پيوند فارس زبانان به مردم تاجيک چه از نظر مادی و چه از نظر معنوی راه درستی است که يک ملت پراکنده شده را گرد هم ميآورد. به هر حال مردم ايرانی ی تاجیکستان بخشی از کشور واقعی ی فارس زبانان پراکنده شده میباشند، که هنوز به بهترین شکل، پاکی نژاد آريائی و فرهنگ ملی خود را حفظ کرده اند.

فارس زبانان آريائی و ايرانی با داشتن نژادی افسانه ای و فرهنگی غنی که قدمت تاريخش بسيار است، ماندنشان در کنار من بلوچ فقير صحراگرد، عربهائی که فرهنگ و مذهبشان دلپذير آريائی ها نيست، تورک های آذری و تورکمنی که زبان انسانهای والا و اصيل ايرانی را نميدانند، چه فايده ای جز جنگ فرهنگی، اقتصادی، اعصاب و عقب ماندگی ميتواند برای آرين ها يا ايرانی ها به بار آورد؟

چند جلسه من در تاجيکستان تدريس جديدی از تکنيک کارخانه، کد و کم را بعهده داشته ام. در اوقات فراغت از درس، زمانيکه تاجيکها مسائل ملی و جدالهای حقوقی ملل را در ايران کنونی از من ميشنيدند، سوال و تعجب و سپس آرزوی بيش از نود درصد آنها در اين زمينه بود که چرا فارس زبانان موجود در اوگانستان و ايران کنونی به خوشاوندان، همفرهنگان، همزبانان و هموطنهای واقعی خود نمی پيوندند، که هم ما ايران واقعی خود را تشکيل بدهيم و هم از شر مزاحمت برای ديگر ملل و همچنين خود خلاصی يابيم؟

پاسخ من به آنها مشابه همان سوال خودشان بود. بعلاوه آنکه آرزوی يگانگی و موفقيتی که قلباً در اين راه برای فارس زبانها داشتم و دارم.

بخش پنج:

در مورد بلوچستان از تاريخ، جغرافيا، زبان، فرهنگ و سرکوبيهائی که مردمش بدان دچار شده، تا آرزوهائی که ملت بلوچ دارد، بارها سخن گفته و نوشته شده است. دردها و آرزوهای اجتماعی اين ملت، بيش از دردهای اجتماعی ی ملل احوازی، کورد، آذری و ترکمن نبوده. با توجه به کم باران بودن و خشکسالی های طولانی و عدم منابع رجوع کار، ميتوان گفت فروتر از ساير ملل درون ايران و پاکستان ميباشد، اما ملت بلوچ ميتواند برپای خود بايستد، به شرط آنکه به اشغالگری سرزمينشان پايان داده شود.

تا يکقرن پيشتر مردم بلوچستان بجز تعداد انگشت شماری، از حقوق سياسی و مردمی اشان اطلاعی نداشتند. بيشتر ملل مناطق همجوار ما با همين مسئله روبرو بودند. پس از اشغال بلوچستان تا هنوز (جولای 2006)، رژيمهای تهران و اسلام آباد از آگاه شدن مردم بلوچ به حقوق ملی و سياسی اشان وحشت داشته و بشدت از اينگونه اطلاعات جلوگيری ميکنند. آيا تاکنون فردی چيزی قيمتی مثل کيف پول يا جواهرات، اتومبيل، دوچرخه و از اين قبيل از شما بسرقت برده است؟ در اينجا حالت افسرده ی شما را در آن لحضه ی از دست دادن اموالتان، نميخواهم توضيح بدهم. مقصود من در اين نکته آنجاست که سارق، با کوشش زيادی که در رازداری به عمل زشت خود بخرج ميدهد، حالت وی را در صورت لو رفتنش نزد برخی ها مجسم نمائيد. سارق برای آنکه نزد همگان لو نرود، کوشش ميکند آن تعداد از مردم را که به اعمال وی آگاه شده اند، نابود کند. از طرفی مردم مطلع نيز کوشش ميکنند سارق را نزد همگان افشا کنند. توزيح من از رژيمهای تهران و هر گونه رژيم تمرکز گرا اينگونه است.

همانگونه که قبلا بعرض رسيد، وجود نيروهای نظامی، ادارات و آموزش ـ پرورش رژيمهای فارس خطرهای بالقوه ای برای اقتصاد، تکامل و فرهنگ ملت بلوچ بوده اند. تمام تصميمهای رژيمهای فارس از ارسال اشخاص گرفته تا ايجاد راهها و ساختمانها، فقط انگيزه های شونيستی، سياسی و اشغالگری داشته است.

بلوچستان به لحاظ موقعيت جغرافيائی در ميان مناطق آسيائی از کشمير، چين، و افغانستان گرفته تا مغولستان، تاجيکستان و تورکمنستان، به دروازه ی اقتصادی ی آبهای گرم شهرت دارد. بلوچستان تا کنون به سبب جريان جنگ سردِ اقتصادی ی کالاهای غرب و آسيائی از قبيل چين، همچنان مسکوت و باير از ارتباطات تجارتی قرار گرفته است.

اما سرزمين بلوچستان، جدا از جدالهای بين المللی، خود دارای معادن و منابع انرژی به اندازه ی خود کفا بودن نيز هست. با توجه به بودن امکانات زندگی ، متاسفانه مردم آن، گذشته از شرمی که از چند پاره بودن سرزمين خود دارند، با اجباراتی که اشغالگران بر آنها روا ميدارند، در زير خط فقر بين زندگانی و مرگ غير طبيعی معلق اند.

بجز تقريبا چند دهه پس از نابودی ی ساسانی ها با حمله ی مشترک اعراب و بلوچها در زمان خلافت عمر، تاريخ هرگز بياد نمياورد که بلوچستان حتی برای يکروز از صحنه ی جنگ آسوده بماند. در سراسر حکومتهای الکساندر، تيموری، خانهای افشاری و غيره که برای حمله و تاراج مردم شريف هند لشکر کشی ميکردند، بلوچستان بر سر راه رفت و همچنين برگشت لشکريان آنها قرار داشته است. پس از آن بلوچها قريب يک و نيم قرن در مصاف با انگليسها قرار داشتند. زمانيکه بريتانيا در برابر انقلاب مردم هند تزديک به شکست بود، با تشکيل کشورهای افغانستان 1893 ، ايران 1925 و پاکستان 1947 و سپردن آنها به دست نشاندگانش و سه پاره نمودن بلوچستان، منطقه را به ظاهر ترک ميکند. بلوچستان در طول عمر رژيم اشغالگر پهلویها و امامی ی کنونی هر روز شاهد جنايات و خونريزی ی فرزندان خود بوده و ميباشد. رژيمهای اشغالگر هم هر روز دهها نفر از مردم فارس را با فريب در بلوچستان به کشتن داده و ميدهند. اکنون بلوچستان نه برای فرزندان خودش و نه برای فارسها امنیت ندارد. همين مسائل در سرزمينهای محترم احواز، کوردستان، آذربايجان و تورکمنستان ادامه داشته و دارد. در جوار بيعدالتی ها و تجاوز به حقوق ملل غير فارس، رژيمهای تهران به فرهنگ غير انسانی ی اعتياد، رشوه، فحشا، دزدی و گدائی در سطح خطرناکی دامن زده است.

بخش شش:

با توجه به آنکه فارسها دارای هموطنان و همزبانانی واقعی در تاجيکستان و شمال افغانستان ميباشند و ميتوانند در کنار يکديگر با آرامش خيال زندگی کرده و فرهنگ زيبا و کهن آريائی ی خود را حفظ و بالنده تر نمايند، همچنين از طبيعت های بسيار دلپذير از بلنديهای هندوکش تا شهر گل و شعر شيراز، برخورداراند، و به حق با اين مجموعه ی دلنشين ميتوانند خودکفا و آرام زندگی ی سعادت آميزی داشته باشند، ... اين سوال به ذهن ميرسد که چرا فارسها از اين همه نعمت استفاده نميکنند؟ و چرا هر روز با اعراب، کوردها، بلوچها، آذريها و ترکمنها در جدال و ناآرامی زندگی ميفرمايند؟

از طرف ديگر واقعا آنچنان آرامش شبانه روزی از ملل ستمکشيده گرفته شده است که هر روز با استناد به قوانين بين المللی و در انظار مجامع بين المللی، حرکتهای شويونيستی رژيمها و سازمانهای سياسی ی فارس را مورد تحقير و سوال قرار ميدهند. امروز بر فارسها و جهانيان روشن شده است که مردم ملل تحت ستم و اشغال، لحضه ای از فکر حق تعيين سرنوشت فارغ نبوده و نخواهند شد. امری طبيعی است که همه ی مردم جهان از حقوق خود دفاع ميکنند و اين موضوع فقط مختص ملل بزور گنجانيده شده در ايران نميباشد.

در گذشته که چهره ی نظاميان فارس، تازه روبروی مردم بلوچ قرار گرفته بود، جنگ بلوچها بصورت کلاسيک و با مفهوم دفاع از چراگاههای احشامشان صورت ميگرفت. اما امروز مردم بلوچستان با آگاهی کامل از حق انسانی و سرنوشت خود، و با درک از دموکراسی و حقوق بشر، از حقوق، جغرافيای قانونی، زبان ، فرهنگ و وسائل خود دفاع ميکند.

با اين تفاصيل آيا ملت محترم فارس فکر نميکنند که سران رژيمها و روسای سازمانهای سياسی اشان، جاهل و يا فريب خوردگان و عوامل سود جويان و کمپانيهائی ميباشند؟

در پايان ميبايست اين نکته را اضافه نمايم که، آنچه که بعرض شما و ملت شريف و محترم پارس رساندم، کوشش شد تا در گفتارم از قوانين بين المللی و حقوق بشر خطا نرفته باشم، نيز هرگز گناه رژيمهای ديکتاتور و سازمانهای سياسی و شونيستی ای که بنام ملت فارس هر چه ميگويند، گفتارشان را با سخن و اراده ی پاک ملت فارس همطراز نميدانم. آرزو دارم ملت فارس و ديگر ملل تحت ستم و پاره پاره شده در دموکراتيکـترين فضای ديالوگ، زندگانی ی شيرين و صلح آميزی برای خود و همديگر انتخاب نمايند.

از شورای نوين حقوق بشر که از تجربيات کميسيون قبلی ی حقوق بشر، به دوران نوينی در جهت دموکراتيزه کردن جهان رسيده است، تقاضا دارم نسبت به شکايات ملل تحت ستم آذری، کورد، ترکمن، احوازی و بلوچ توجه و رسيدگی بيش از پيش داشته باشند. يکی از شکايات مهم از عديده شکايات که در اينجا بعرض ميرسانم آنست که شورای حقوق بشر سازمان ملل از به يغما بردن معادن و ذخاير ملل ديگر از جمله بلوچستان و احواز بوسيله ی پارسها که نهايتا برای آبادانی ی ايرانِ آينده شان بکار ميرود، و از طرفی ملل ديگر در فقر بسر ميبرند، جلوگيری بعمل آورد.

با آرزوهای نيک و صلح پايدار برای جوامع بشری.

تشکر از تحمل شما و ممنون از زحمات دوستان احوازی که گردانندگان خستگی ناپذير اين جلسات برای رهائی انسانها از شّر تفکرات جهل و شونيستی ميباشند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ آسر ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در پايان سخنرانی ، واجه استاد عبدالرحمن موسيقی دان مشهور بلوچ با نواختن آهنگی بسيار دلـنـشين به جلسه گرمی و احساس شعف بخشيدند. در ميان حضار اکثر روشنفکران بلوچ حضور داشتند که وجود آنها سرزمين و حقوق مردم بلوچستان را زنده نگاهميدارد.

ضبط و تنظيم از : سـنـجی بلوچ. پاريس ـ 28 جولای 2006

***

حمله امریکا به ایران

comingbaloch — Wed, 02 Aug 2006 13:35:45 GMT

ــ آیا شما با حمله امریکا به ایران جهت سرنگونی رژیم اسلامی موفق هستید؟

- بله چرا؟

خیر چرا؟